โม่ฟ่านเหลือบมองทหารเหล่านั้น
โชคดีที่พวกมันดึงดูดพวกจิ้งจกยักษ์ไปได้มากกว่าเดิม จิ้งจกทรราชหลายตัวก็กำลังโจมตีป้อมปราการชั่วคราวที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วย ไม่อย่างนั้นฉันคงยืนหยัดอยู่ไม่ได้นานแล้ว
มองไปข้างหน้า จำนวนของจิ้งจกยักษ์ดูเหมือนจะไม่ลดลงเลย ฉันมองไม่เห็นแม้แต่สุดถนนด้วยซ้ำเพราะสัตว์อสูรพวกนั้นแห่กันเข้ามา ฉันไม่รู้ว่ารังของจิ้งจกยักษ์กี่รังที่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยหมัดเพลิงของฉัน หรืออาจเป็นเพราะพวกจิ้งจกยักษ์เรียกพวกพ้องมาหลังจากที่มนุษย์กล้าบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของพวกมัน
โม่ฟ่านหอบหายใจหนักๆ พลังงานของฉันยังเพียงพอ แต่ฉันมีปัญหาในการตามความเร็วของพวกจิ้งจกยักษ์
สนามไฟฟ้าของฉันควบคุมพวกจิ้งจกยักษ์ที่พยายามโจมตีฉันในระยะยี่สิบเมตรได้ก็จริง แต่พวกมันมีจำนวนมากจนสามารถใช้ร่างของพวกพ้องที่ถูกทำให้เป็นอัมพาตเป็นบันไดเหยียบขึ้นมาได้
เขี้ยวของพวกมันอยู่ใกล้แค่เอื้อม พวกมันสามารถใช้หางทุบฉันให้แหลกเป็นโจ๊กได้อย่างง่ายดาย
“แย่แล้ว แบบนี้ฉันต้องตายแน่” โม่ฟ่านกัดฟันแน่นและเงยหน้ามองท้องฟ้า
“หมาป่าดาราพริบตา ถ่วงเวลาให้ฉันหน่อย อย่าให้จิ้งจกยักษ์ตัวไหนเข้ามาใกล้ฉันได้!” โม่ฟ่านพูด
หมาป่าดาราพริบตาเหลือบมองจิ้งจกยักษ์รอบๆ อย่างรวดเร็ว โชคดีที่พวกจิ้งจกทรราชดูเหมือนจะไม่สนใจพวกมัน ถ้าเป็นแค่จิ้งจกยักษ์ มันสามารถช่วยยันพวกมันไว้ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
มันพยักหน้า บอกให้โม่ฟ่านทำตามแผนต่อไป
โม่ฟ
