น ส่วนที่เหลือคุณจะทำอะไรก็ช่าง” โม่ฟ่านเรียกร้อง
การตัดสินใจของโม่ฟ่านทำให้หลัวซง เสิ่นหมิงเซียว และคนอื่นๆ ตกใจจนแทบจะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเขา
เผิงเหลียงและซ่งเซี่ยจ้องมองโม่ฟ่านด้วยความไม่เชื่อ พวกเขาอยู่ในทีมเดียวกันกับเขา จึงไม่เคยคิดว่าเขาจะทอดทิ้งพวกเขาโดยไม่ลังเล
“ฉันบอกแล้วว่าแค่คนเดียว!” เสียงของลู่เนี่ยนเย็นชาลง
“งั้นก็เป็นผม” โม่ฟ่านโพล่งออกมาโดยไม่ลังเล
“ฮ่าๆๆๆ เด็กที่น่าสนใจจริงๆ” ลู่เนี่ยนหัวเราะลั่น
คราวนี้เป็นไป๋ถิงถิง จ้าวหมั่นถิง และมู่หนูเจียวที่จ้องมองโม่ฟ่านด้วยความตกใจอย่างมาก
พวกเขาไม่เคยคิดว่าโม่ฟ่านจะทอดทิ้งพวกเขาด้วย
“ฉันพยายามเต็มที่แล้ว” โม่ฟ่านพูดด้วยน้ำเสียงขอโทษ
“ฉันไม่เป็นไร ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ตอนนี้ฉันคงตายไปแล้ว” ไป๋ถิงถิงฝืนยิ้ม ทุกคนรู้ว่าเธอไม่เต็มใจที่จะพูดแบบนั้น
มู่หนูเจียวกัดริมฝีปาก จิตใจของเธอบอกว่าโม่ฟ่านตัดสินใจได้อย่างสมเหตุสมผล ใครๆ ก็คงตอบสนองแบบเดียวกัน อย่างไรก็ตาม เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ ในชั่วขณะหนึ่ง เธอจินตนาการว่าโม่ฟ่านจะพูดชื่อเธอแทน
“โม่ฟ่าน นายมันน่าผิดหวังจริงๆ อย่างไรก็ตาม ถ้าฉันต้องตายที่นี่จริงๆ ฉันหวังว่านายจะฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ฉันในอนาคต…” จ้าวหมั่นถิงพูดด้วยรอยยิ้มที่น่าเกลียดอย่างยิ่ง
“ถึงนายไม่บอก ฉันก็จะฆ่ามันเอง” โม่ฟ่านตอบ
ลู่เนี่ยนเคาะไปป์ขณะกวาดตามองนักเรียนที่กำลังสิ้นหวังอย่างไม่แยแส
“พวกแกพูดคำสุดท้
