่เคยทำอะไรตามหลักเหตุผล
เด็กๆ ในละแวกบ้านจะมองเธอจากระยะไกล ไม่กล้าเข้าใกล้เธอ โม่ฟ่านเป็นคนเดียวที่ไม่สนใจคำเตือนและคำแนะนำของผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์ เขาจะดึงเธอไปรอบๆ ด้วยมือที่สกปรกของเขา และไล่ความเหงาและความกลัวในวัยเด็กของเธอออกไป
เขาเต็มไปด้วยเรื่องไร้สาระ เขาชอบสบถ เขาซุกซน แต่เขาก็กล้าที่จะพูดจาเหลวไหลอยู่ข้างๆ เธอ
ไม่มีเหตุผลพิเศษใดๆ ที่มู่หนิงเสวี่ยชอบเขาในอดีต มันเป็นเพียงเพราะโม่ฟ่านเป็นเด็กชายที่ใกล้ชิดกับเธอมากที่สุด คนอื่นๆ จะรักษาระยะห่างจากเธอ พวกเขาจะพยายามประจบเธอ แกล้งทำเป็นเท่ห์ต่อหน้าเธอ เขินอายเกินกว่าจะคุยกับเธอ หรือเสแสร้ง…
มู่หนิงเสวี่ยส่ายหัว พยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป
บางทีเธออาจจะหวนคิดถึงเรื่องราวต่างๆ เพราะผลกระทบที่หลงเหลืออยู่จากการร่ายมนตร์?…
“ไปกันเถอะ ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” มู่หนิงเสวี่ยลุกขึ้นยืน
โม่ฟ่านยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว มู่หนิงเสวี่ยไม่ได้จับมัน ความสนิทสนมระหว่างพวกเขาเป็นเรื่องในอดีต พวกเขาโตแล้ว พวกเขามีชีวิตของตัวเองที่จะต้องดำเนินต่อไป มีกฎเกณฑ์ของตัวเองที่จะต้องยึดมั่น ไม่จำเป็นต้อง…
มู่หนิงเสวี่ยพยายามรักษาระยะห่างระหว่างพวกเขา แต่เช่นเคย เธอทำอะไรไม่ได้เลยกับการกระทำที่คาดเดาไม่ได้ของโม่ฟ่าน มือที่สกปรกยื่นออกไปจับมือที่เนียนนุ่มของเธอ ขณะที่อีกมือจับไหล่ของเธอ
มู่หนิงเสวี่ยหมดแรงอย่างสิ้นเชิง มิฉะนั้น เธอจะแขวนไอ้สารเลวท
