จนเมื่อเมฆพายุเริ่มก่อตัวขึ้นเหนือหัวของมันอย่างไรก็ตาม ขาของมันถูกตรึงอยู่กับพื้น และมันไม่สามารถหนีไปได้ในตอนนี้
สายฟ้าฟาดลงมาอย่างไม่ปรานีสายฟ้าสีม่วงเข้มของมันโค้งข้ามท้องฟ้ายามค่ำคืนเมื่อแสงวาบอันงดงามของมันหายไป พลังทำลายล้างที่ประกอบด้วยทั้งพลังงานของสายฟ้าและผลคูณของพันจุนก็ตกลงตรงศีรษะของแมงมุมเวทมนตร์มายามันระเบิดสมองส่วนใหญ่ของมันกระเด็นไป!
รูนั้นถูกเผาไหม้อย่างทั่วถึง มีพลาสมาเลือดและน้ำไขสันหลังกระเด็นไปทั่วบริเวณร่างกายอันมหึมาของมันล้มลงสู่พื้นอย่างหนัก ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
แมงมุมเวทมนตร์มายาปล่อยเสียงร้องแหลมออกมาสายฟ้าทำให้มันเจ็บปวดอย่างบ้าคลั่งมันจะต้องกินเนื้อจำนวนมากเพื่อเติมเต็มรูในสมองของมัน
ดวงตาที่น่าเกลียดเรียงเป็นแถวจ้องมองตรงไปยังมนุษย์ที่น่าสาปแช่งที่ทำเช่นนั้นแมงมุมเวทมนตร์มายาลุกขึ้นยืนด้วยขาของมันด้วยความเจ็บปวดอย่างเหลือเชื่อ และหลุดพ้นจากโซ่ของมู่หนิงเสวี่ยด้วยพละกำลังอันมหาศาล
“มันยังยืนได้อีกเหรอ?” โม่ฟ่านตกตะลึง
ในอดีต แม้แต่สัตว์อสูรระดับนักรบก็ยังเกือบตายหลังจากถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่หัวโดยตรงเขาคาดว่ามันจะฆ่าสัตว์อสูรตัวนี้ได้ทันทีด้วยผลคูณของพันจุนร่างกายของแมงมุมเวทมนตร์มายามันไม่บ้าไปหน่อยเหรอ? มันรอดมาได้อย่างไร?
โม่ฟ่านรีบถอยหลังเขาสัมผัสได้ถึงความโกรธที่เดือดพล่านจากแมงมุมเวทมนตร์มายา
“คันธนูน้ำแข็ง!”
ไม่ไกลออกไป มู่หนิงเสวี่ยไม่กล้าที
