“ฉันให้เขาไปตักน้ำน่ะค่ะ เขาคงไปที่บ่อน้ำใกล้ๆ” ไป๋ถิงถิงพูด ใบหน้าแดงก่ำ
“อืม โอเค ฉันจะไปดูให้พยายามใช้จิตใจของเธอปกป้องตัวเองไว้ไอ้สิ่งนั้นมันสามารถล่อลวงผู้คนได้โดยไม่รู้ตัวและขยายอารมณ์ของพวกเขาให้รุนแรงขึ้น” โม่ฟ่านบอกเธอ
“ค่ะ ได้เลย!” ไป๋ถิงถิงพยักหน้า
โม่ฟ่านบอกมู่หนิงเสวี่ยให้คอยระวังเนื่องจากยากที่จะบอกได้ว่ามีคนได้รับผลกระทบกี่คนโม่ฟ่านจึงไม่ได้บอกเรื่องที่เขาค้นพบกับคนอื่นๆ ในกลุ่ม
อุปกรณ์สมาธิสามารถปกป้องจิตใจของเขาเองได้เท่านั้นเขาปลุกไป๋ถิงถิงให้ตื่นได้ เพราะเธอยังไม่ได้รับผลกระทบมากนักส่วนเหลียวหมิงซวนและหมิงชง เขาคงปลุกพวกเขาไม่ได้ดังนั้นจึงปล่อยให้พวกเขาถูกมัดไว้แบบนั้นจะดีกว่า
โม่ฟ่านแสร้งทำเป็นออกไปลาดตระเวนใกล้ๆแต่จริงๆ แล้วเขากำลังมุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำที่ไป๋ถิงถิงพูดถึง
คนแรกที่คลุ้มคลั่งคือหมิงชงและครั้งเดียวที่เขาออกจากโบสถ์คือตอนไปตักน้ำดังนั้น บ่อน้ำนั่นต้องเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดอย่างแน่นอน!
—
ทั้งเมืองเงียบสงัดราวกับความตายเมื่อใกล้เที่ยงคืนเขาแทบจะไม่ได้ยินเสียงร้องแผ่วเบาจากระยะไกลซึ่งเป็นเสียงของสัตว์ป่าออกหากินในเวลากลางคืน
แสงจันทร์อันน่าขนลุกเผยให้เห็นเงาของอาคารที่ทรุดโทรมโม่ฟ่านค่อนข้างกล้าหาญ เพราะคนอื่นๆ คงไม่กล้าออกจากโบสถ์ที่ค่อนข้างปลอดภัยเพียงลำพังในตอนกลางคืนแบบนี้…
ธาตุเงาทำให้โม่ฟ่านสามารถมองเห็นได้ในระยะหนึ่งในความมืดไม่นานเขาก็พบ
