เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไปสำหรับกลุ่ม พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น สวีต้าหลงและเสี่ยวเฟิงมัดหมิงฉงไว้กับเสา กลุ่มสูญเสียความปรารถนาที่จะพูดคุยเกี่ยวกับจุดตรวจสอบต่อไป บรรยากาศแปลกประหลาดอย่างสิ้นเชิง
——
ในตอนกลางคืน ขณะที่คนเหนื่อยล้ากำลังจะเข้านอน พวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาที่โบสถ์
“อย่าตื่นตระหนก นี่ผมเอง” เสียงของโม่ฟ่านดังมาจากข้างนอก
เมื่อประตูเปิดออก โม่ฟ่านก็เข้ามาข้างในด้วยรอยยิ้มที่ดูซอมซ่อตามปกติของเขา เขามองไปที่คนที่เขาห่วงใยในกลุ่มทันที
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจ ก่อนที่เขาจะได้ตอบสนอง ไป๋ถิงถิงก็ลุกขึ้นจากที่ของเธอและวิ่งเข้าหาโม่ฟ่าน เธอพุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของเขา ราวกับว่าเธอเพิ่งผ่านความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
โม่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าความสุขมาเร็วเกินไปเมื่อเขารู้สึกถึงความนุ่มนวลของร่างกายเธอ และสัมผัสที่เด้งดึ๋งอย่างน่าตกใจ
ทุกคนตกตะลึง!
เป็นเรื่องง่ายที่จะบอกว่าไป๋ถิงถิงชอบที่จะอยู่ใกล้กับโม่ฟ่าน ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เคยรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปถึงขั้นนี้แล้ว
หรือบางที ไป๋ถิงถิงตกใจมากจนเธอคิดไปเองว่าโม่ฟ่านเป็นคนเดียวที่สามารถปลอบโยนเธอได้
