นเครื่องรางนำโชคที่เธอพกติดตัวตลอดเวลา
“ขอบคุณนะ เจียวเจียว ถ้าฉันกลับมาไม่ได้… คุณก็ไม่ต้องรอฉันนะ หาผู้ชายดีๆ สักคนเถอะ” โม่ฟ่านหยอกเย้า
มู่หนูเจียวเดินหนีไปก่อนที่โม่ฟ่านจะพูดจบ เธอหมดความสนใจที่จะคุยกับเขาอีกต่อไปในทันที เขาหมายความว่ายังไงที่ให้เธอไปหาผู้ชายดีๆ สักคน? เขาคิดว่าเธอเป็นก้อนหินกลิ้งได้หรือไง? เดี๋ยวนะ ใครอยากจะรอเขา?!
—-
โม่ฟ่านจากไปอย่างพึงพอใจหลังจากหยอกเย้ามู่หนูเจียว เขาก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองค่อนข้างเป็นที่ชื่นชอบของพวกผู้หญิงรอบตัว
หลังจากแยกทางกับทีม โม่ฟ่านก็กลับไปยังอาคารบริหารที่พังทลาย
“สงสัยจังว่าสัตว์อสูรที่ค่อนข้างพิเศษอย่างอสูรปีศาจแปลงร่าง จะทิ้งแก่นวิญญาณไว้ให้ไหมหลังจากที่มันตายไปแล้ว?” โม่ฟ่านพึมพำ
โม่ฟ่านใช้กำแพงที่พังทลายปีนขึ้นไปยังจุดที่สมองของมันถูกกัดขาดอย่างคล่องแคล่ว เขาถอนหายใจหลังจากค้นหาท่ามกลางซากปรักหักพัง ไม่ว่าจะเป็นเพราะแก่นวิญญาณหายไปเนื่องจากใช้เวลานานเกินไป หรืออสูรปีศาจแปลงร่างไม่ได้ทิ้งแก่นวิญญาณไว้เลยเมื่อมันตาย โม่ฟ่านก็ลงเอยด้วยมือเปล่า
“เอาล่ะ เจ้าหนอนน้อย หยุดสั่นได้แล้ว ฉันกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันขุดของที่ได้มาขึ้นมา ฉันก็ต้องแบ่งให้คนอื่นไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่รังเกียจที่จะแบ่งให้มู่หนูเจียว จ้าวหม่านเหยียน ไป๋ถิงถิง และมู่หนิงเสวี่ย แต่ไอ้พวกน่ารังเกียจนั่น เจ้าอยากจะแบ่งให้พวกมันจริงๆ เหรอ? เอาล่ะ ตอนนี้มันเป็นของเ
