เกิดอะไรขึ้น? ทำไมอาคารทั้งหลังถึงพังทลายลงมา?” จ้าวหม่านถิงถาม
“สัตว์อสูรที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารในเมืองนี้เพิ่งช่วยชีวิตพวกคุณไว้” โม่ฟ่านกล่าว
“คุณหมายความว่ายังไง?” มู่หนิงเสวี่ยถาม
“มันคือมังกรหางมีดโกน มันเพิ่งกินสัตว์อสูรแปลงร่างทั้งเป็น” ไป๋ถิงถิงอธิบายหลังจากหายใจลึกๆ
ไป๋ถิงถิงเล่าให้กลุ่มฟังว่ามังกรหางมีดโกนปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนไม่รู้และฆ่าสัตว์อสูรแปลงร่างในพริบตา ทำให้ทุกคนตาเบิกกว้างและอ้าปากค้าง
โชคดีสำหรับพวกเขาที่มันสนใจแต่สัตว์อสูรแปลงร่าง ไม่อย่างนั้นพวกเขาทั้งหมดคงตายไปแล้ว จากคำอธิบายของไป๋ถิงถิง มังกรหางมีดโกนตัวนั้นอย่างน้อยก็ระดับขุนพล เพราะสัตว์อสูรแปลงร่างซึ่งถือว่าเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อทั้งกลุ่ม ไม่สามารถรอดชีวิตจากการกัดเพียงครั้งเดียวได้
“ให้ตายสิ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว!”
“เหมือนกันเลย ที่นี่น่ากลัวเกินไป คณบดีซ่งเหอคิดอะไรอยู่ถึงส่งพวกเรามาที่นี่? ดูสิ่งที่พวกเราเจอมาสิ! ไม่มีทางที่เราจะจัดการกับพวกมันได้ด้วยตัวเอง!” เหลียวหมิงเซวียนโพล่งออกมา
ซ่งเซี่ยเกือบเอาชีวิตไม่รอด และบางคนเกือบถูกลากไปขณะที่พวกเขากำลังพุ่งออกจากอาคาร มันเป็นสถานการณ์ที่เฉียดฉิวอย่างยิ่ง
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเหตุผลที่พวกเขาออกมาได้อย่างปลอดภัยก็เพราะมังกรหางมีดโกนเพิ่งกินตัวที่เกือบจะฆ่าพวกเขาไปในการกัดเพียงครั้งเดียว อาคารทั้งหลังพังทลายลงมาเพียงเพราะการต่อสู้นั้น ใครมันจะกล
