เถาวัลย์เริ่มขยับและเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันพืชที่เมื่อครู่ยังระมัดระวังที่จะอยู่นิ่งๆ กลับเริ่มเคลื่อนไหวในทันทีเถาวัลย์หนาๆ หดตัวเข้าหากึ่งกลางกลุ่มคนรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในเครื่องจักรขนาดยักษ์เฟืองของมันตอนแรกหมุนช้าๆ แต่ตอนนี้มันตื่นขึ้นมาแล้วหลังจากเครื่องยนต์ร้อนขึ้น
เถาวัลย์ค่อยๆ รวมตัวกันอยู่นอกปล่องลิฟต์ส่วนที่อยู่ด้านหน้าเปลี่ยนรูปร่างเป็นหอกหนามแหลม ยื่นตรงไปยังกลุ่มนักเรียนที่ติดกับดักเถาวัลย์
“ให้ตายสิ เราไม่รอดแน่!” หลัวซงกรีดร้องเขากับสวีต้าหลงอยู่ใกล้ที่สุดทางด้านหลังเถาวัลย์ใกล้บันไดยังคงบิดตัวไปมาขณะที่ก่อตัวเป็นกำแพงหลายชั้น ขวางทางหนีของพวกเขากำแพงหนามากจนแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะฝ่าออกไป!
“อ๊า! อ๊า!!”มีคนในกลุ่มส่งเสียงกรีดร้องน่ากลัวปรากฏว่าเป็นซ่งเซี่ย ที่ถูกเถาวัลย์แหลมแทงเข้าจากด้านข้างขณะที่เธอกำลังจัดเรียงกลุ่มดาวธาตุไฟเถาวัลย์รูปหอกพุ่งเข้าใส่ท้องของเธอ ลากเธอขึ้นไปในอากาศเข้าหากำแพงเลือดสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นปากของซ่งเซี่ยเต็มไปด้วยเลือดเธอไม่มีแม้แต่แรงจะร้องออกมา
ทุกคนสมองว่างเปล่าเมื่อเห็นเธอถูกลากไปมาเหมือนลูกกวาดเคลือบน้ำตาลบนไม้เสียบ
“พวกแกมัวรออะไรอยู่ วิ่งสิ!” หลัวซงตะโกนและไม่สนใจซ่งเซี่ยที่กำลังถูกพืชกลืนกินอย่างช้าๆ
“เราต้องช่วยเธอ”
“ทำอะไรไม่ได้แล้ว เธอไม่รอดแล้ว!” ลู่เจิ้งเหอพูดอย่างเย็นชา พยายามทำให้ทุกคนสงบลง
“พันธนาการน้ำแข็ง!”มู่หนิงเสวี่ย
