“อาจารย์กู่ฮาน ศาสตราจารย์ชิวอวี้ฮวา มากันแล้วครับ ผมกำลังฝึกซ้อมกับอสูรอัญเชิญตัวใหม่พอดี” เปลวไฟบนร่างของโม่ฟ่านหายไปขณะที่เขาทักทายอาจารย์ทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
“โม่ฟ่าน ยินดีด้วยนะ เป็นไงบ้าง? หมาป่าดาววายุของนายแข็งแกร่งแค่ไหน?” ชิวอวี้ฮวาถามอย่างมีความสุข
โม่ฟ่านกำลังต่อสู้แบบกระชับมิตรกับหมาป่าดาววายุของเขา และที่น่าประหลาดใจคือเขาต้องพึ่งพลังเงาเพื่อทำให้การต่อสู้เสมอกัน มันเร็วมากจนสามารถหลบสายฟ้า: ยักษ์ของเขาได้อย่างง่ายดาย เขาไม่รู้เลยว่าจะสามารถเอาชนะมันได้หรือไม่ในสถานการณ์ความเป็นความตาย
—ถ้าฉันเอาชนะหมาป่าดาววายุไม่ได้ก็ไม่น่าอายเท่าไหร่ เห็นๆ กันอยู่ว่ามันคืออสูรอัญเชิญของฉัน ฉันจะให้มันไปอัดใครก็ตามที่ไม่เห็นด้วย!—
“แข็งแกร่งมากครับ ผมคิดว่าผมคงควบคุมมันไม่ได้” โม่ฟ่านพูดตามตรง
“ฮ่าๆๆๆ มีแต่นายที่เป็นบ้าเท่านั้นแหละที่จะสู้กับหมาป่าดาววายุได้ด้วยตัวเอง คนอื่นคงโดนฉีกเป็นชิ้นๆ ในไม่กี่นาที หมาป่าดาววายุถือเป็นสัตว์ที่รับมือยากที่สุดในตระกูลหมาป่า ถ้าไม่มีการเตรียมตัวที่ดี แม้แต่กลุ่มจอมเวทระดับกลางก็ไม่กล้าไปยุ่งกับหมาป่าดาววายุ” ศาสตราจารย์เฒ่าดูประทับใจกับอสูรอัญเชิญตัวใหม่ของโม่ฟ่านมาก
โม่ฟ่านเลิกคิ้วขึ้นขณะที่เขาลูบขนของหมาป่าดาววายุเบาๆ “ฉันไม่รู้เลยว่านายจะแข็งแกร่งขนาดนี้!”
“หมาป่าดาววายังมีความสามารถพิเศษอีกอย่าง… แค่กๆ นายควรใช้เวลาค่อยๆ ค้นพบมันเอง ตอนนี้ไปเรี
