ุ่งเป้ามาที่เธอจริงๆ
ปัง! ปัง!ปัง! ปัง!
พื้นดินที่แข็งเป็นน้ำแข็งก็แตกออกกะทันหันและโซ่น้ำแข็งหนาหลายเส้นก็พุ่งออกมาจากใต้พื้นดินมีเสียงดังกระทบกันเมื่อพวกมันปะทะกัน
ซ่งเซี่ยจ้องมองโซ่น้ำแข็งด้วยความตกตะลึงเธอพยายามเรียกโล่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อป้องกัน แต่ก็สายเกินไปเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากมองดูโม่ฟ่านถูกพันธนาการในพริบตา โดยไม่มีโอกาสหลบหนีเลย!
แคร้ง! แคร้ง! แคร้ง!แคร้ง! แคร้ง! แคร้ง!
โซ่ยังคงพันรอบตัวเขา ก่อตัวเป็นหลายชั้นรอบร่างของโม่ฟ่าน
ครู่ต่อมา โม่ฟ่านก็ถูกล็อกไว้ด้วยโซ่ทั้งหมด ราวกับว่าเขากลายเป็นมัมมี่น้ำแข็งและพลังธาตุน้ำแข็งก็พุ่งเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง!
ปลายอีกด้านของโซ่ค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้นดิน ถูกจับไว้อย่างแน่นหนาโดยมู่หนิงเสวี่ยผมสีเงินของเธอโดดเด่นอยู่ท่ามกลางโซ่เหล่านั้นเห็นได้ชัดว่าเธอคือแหล่งพลังธาตุน้ำแข็งอันมหาศาล
โซ่น้ำแข็งของเธอเห็นได้ชัดว่าถึงระดับที่สองแล้ว ซึ่งเป็นคนละระดับกับของลั่วซงโดยสิ้นเชิงไม่ว่าซ่งเซี่ยจะพยายามละลายพวกมันด้วยไฟของเธออย่างไร ความพยายามของเธอก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง
เกล็ดน้ำแข็งค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาขณะที่ผมสีเงินของเธอปลิวไสวอย่างสง่างามตามลมออร่าที่เย็นชาและเข้าถึงยากของมู่หนิงเสวี่ยยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเมื่อเธอควบคุมโซ่น้ำแข็งราวกับว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดได้รับอนุญาตให้อยู่ในระยะไม่กี่กิโลเมตรจากเธอ
“นั่น… นั่นมันบ้าเกินไปแล้ว!”นักเรียนจ้องมองด้วยตาที่เบิกก
