จิ้งปิงเซียวรีบเห็นด้วย
เผิงเหลียงพยักหน้าเห็นด้วย
ในอดีต เมื่อไอ้สารเลวเสิ่นหมิงเซียวเห็นสาวงาม เขาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ คราวนี้ เขาไม่สามารถแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้อีกต่อไป ดวงตาของเขาไม่สามารถละไปจากร่างของมู่หนิงเสวี่ยได้
“พวกนายลืมเรื่องนั้นไปได้เลย…” โม่ฟ่านเช็ดน้ำลายของเขา
“ทำไม? เด็กสาวคนนั้นมีเจ้าของแล้วเหรอ?” เผิงเหลียงถาม
“ใช่ เธอเป็นภรรยาของฉัน” โม่ฟ่านกล่าวอย่างจริงจัง
