แม้จะรู้ตัวว่าถูกสะกดรอยตาม แต่กู้หย่วนก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเดินทอดน่องไปตามถนนอย่างสบายอารมณ์
เพียงแต่… ความรู้สึกที่ชายคนข้างหลังแผ่ออกมา มันช่างคล้ายคลึงกับเฉิงกังที่เขาเจอเมื่อตอนกลางวัน มันแฝงไปด้วยกลิ่นอายความดุร้ายบางอย่าง
“หรือว่าเจ้านี่จะเป็นผู้ฝึกยุทธ?”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ สีหน้าของกู้หย่วนก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที
เขามีความรู้เกี่ยวกับผู้ฝึกยุทธในโลกนี้น้อยมาก ไม่รู้เลยว่าคนพวกนี้มีลูกไม้หรือวิชาอะไรบ้าง แต่ที่แน่ๆ คือรับมือได้ยากสุดๆ
ทว่าในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นในการเดินหมากตาต่อไป
กู้หย่วนเดินเตร็ดเตร่ต่อไปอีกสักพัก จู่ๆ เขาก็พลิ้วตัวหลบวูบ เลี้ยวเข้าไปในตรอกแคบๆ แห่งหนึ่ง
“หืม? คนหายไปไหนวะ! ไอ้เด็กนั่นมันหายหัวไปไหนในพริบตาเนี่ย?”
ชายฉกรรจ์จมูกงุ้ม หน้าตาเหี้ยมเกรียม กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบวี่แววของกู้หย่วนแล้ว
เขาตกใจสุดขีด รีบวิ่งพล่านหาตัวกู้หย่วนไปทั่ว
ในขณะเดียวกัน กู้หย่วนที่หลบมุมอยู่ในตรอก ก็เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา:
