“มีคนคอยคุ้มครองเธออยู่เหรอ?” โม่ฟ่านรู้สึกเหมือนโดนสาดน้ำเย็นใส่“อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกของฉันเองก็ได้นะ พวกเขาอาจจะเป็นแค่คนที่แอบชอบเธอในโรงเรียนก็ได้ ยังไงก็ตาม คนๆ นั้นไม่มีเจตนาร้ายต่อเธอ และฉันก็ยืนยันแล้วว่าไม่ใช่คนจากโบสถ์ทมิฬ ฉันบังเอิญเจอเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจเลย” หลิงหลิงรายงาน“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอต้องบอกให้ชัดกว่านี้สิ” โม่ฟ่านกังวลมากเมื่อเป็นเรื่องของซินเซีย“ฉันให้ข้อมูลที่ชัดเจนกว่านี้ไม่ได้”โม่ฟ่านถามเธอหลายครั้ง แต่หลิงหลิงก็บอกแค่ว่าเธอเองก็ไม่รู้มากนัก เธอแค่มีความรู้สึกเท่านั้นโม่ฟ่านก็ไปถามซินเซียด้วย ซินเซียบอกว่าเธอไม่รู้สึกถึงใครในบริเวณรอบตัวเลย โม่ฟ่านยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัยมากขึ้นหลังจากได้ยินแบบนี้การปกป้องซินเซียเป็นหน้าที่ของฉันเองไอ้สารเลวคนไหนที่มายุ่งเรื่องของคนอื่น แกไปหาที่เย็นๆ อยู่ซะดีกว่า ไม่งั้นพ่ออย่างฉัน โม่ฟ่าน จะตามไปจับแกแน่!ถ้าพูดให้ดูดีก็เรียกว่าคุ้มครอง ถ้าไม่ ก็เรียกว่าสะกดรอยตามชัดๆ!
“อาจจะเป็นแม่ของเธอ แม่ของเธอจากไปกะทันหัน และเธอคงรู้สึกผิดและไม่กล้ามาเจอหน้า นั่นเป็นเหตุผลที่เธอตัดสินใจเฝ้าดูเธออย่างลับๆ โม่ฟ่าน นายไม่ต้องกังวลไปเอง…” หลังจากโม่เจียซิงได้ยินเรื่องนี้ สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือแม่ของซินเซียเมื่อโม่ฟ่านถามถึงสถานการณ์ของแม่ซินเซีย โม่เจียซิงก็ถอนหายใจลึกๆ และเริ่มเล่าถึงเหตุผลสรุปสั้นๆ โม่เจียซิงบอกโม่ฟ่านว่าเขาเคยวางแผ
