“หึ ขนาดแกยังมีวันนี้ ถ้าไม่ตายก็ถือว่ายังโชคดีอยู่บ้าง!” เฉิน หมิงเซียวและลั่ว ซงยืนอยู่นอกกรงเหล็ก มองดูโม่ฟ่านที่เลือดไหลไม่หยุด
ไป๋ จ้างเฟิงและซ่ง เซี่ยก็มาถึงด้านนอกเช่นกัน พวกเขามองโม่ฟ่านที่บาดเจ็บอย่างเห็นได้ชัด
ไป๋ จ้างเฟิงรู้สึกยินดีกับภาพนี้ แต่ลั่ว ซงกลับจ้องมองไปที่อสูรต้องสาปที่ถูกตรึงอยู่ตรงนั้น
อสูรต้องสาปถูกทรมานจนหมดแรงด้วยเงาหนามยักษ์เสริมพลัง มันไม่มีแม้แต่แรงจะขยับนิ้ว ด้วยสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดและน่ากลัวเช่นนี้ปรากฏขึ้นภายในมหาวิทยาลัย นักเรียนต่างก็พูดถึงมันเป็นธรรมดา
“ทำไมถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้อีกแล้วล่ะ?” หญิงสาวที่ดูบอบบางคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาเมื่อเห็นโม่ฟ่านนอนอยู่ริมกรงเหล็ก
โม่ฟ่านหันไปมองและเห็นใบหน้าที่ค่อนข้างคุ้นเคย แต่เขานึกชื่อเธอไม่ออก ทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ
“ให้ฉันรักษาให้นะ อย่าขยับ” หญิงสาวบอบบางคนนั้นย่อตัวลงอีกด้านหนึ่งของกรงเหล็กขณะที่เธอเริ่มควบคุมดวงดาวของเธอ
“หึ ทำไมเธอถึงช่วยเขา? ไม่เห็นเหรอว่าคนส่วนใหญ่ที่นี่ขี้เกียจจะสนใจเขาด้วยซ้ำ? ถ้าเธอช่วยเขาแบบนี้ ก็จะไม่ทำให้คนทั้งโรงเรียนเกลียดเธอเหรอ?” เด็กชายที่อยู่ข้างๆ หญิงสาวถาม
หญิงสาวที่ชื่อถิงถิงไม่สนใจสายตาของทุกคนขณะที่เธอยังคงควบคุมดวงดาวของเธอต่อไป
“ร่างกายฉันมีผลกระทบจากการกัดกร่อนของคำสาป เธอรักษาฉันไม่ได้ การรักษาของเธอ…” โม่ฟ่านเริ่มพูดกับเธอ
“ฉันก็ไม่ใช่จอมเวทระดับต้นคนเดิมแล้วเหมื
