ำเงิน อย่าคิดที่จะหนีไปจากเงื้อมมือของเหยี่ยวยามค่ำคืนอย่างข้าได้เลย!”
ชายผิวซีดกระโดดลงมาและปีกที่อยู่ด้านหลังของเขาก็สะบัดเปิดออก ขนสีดำสนิทดูสง่างามยิ่งขึ้นภายใต้แสงสว่างของโดม…
ขณะที่เขาร่อนผ่านอาคารต่างๆ อย่างรวดเร็ว ชายผิวซีดก็กระพือปีก เขากำลังบินอย่างมั่นคงอยู่บนท้องฟ้า ไม่สูงมากนักและไม่ต่ำมากนัก ขณะที่เขาทะยานอยู่เหนือเมฆดำ
เมื่อเขาเอนตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เขาก็ทิ้งร่องรอยลมไว้เหมือนพายุเฮอริเคนขณะที่เขาผ่านอาคารขนาดใหญ่ในเซี่ยงไฮ้ หอคอยขนาดมหึมาทั้งหมดที่ทะลุผ่านเมฆไปแล้วตอนนี้อยู่ข้างหลังเขา ขณะที่เขากวาดผ่านท้องฟ้าเหนือแม่น้ำหวงผู่ราวกับห่านป่า ชายผิวซีดเข้าใกล้พื้นที่ที่มีแสงไฟกะพริบมากขึ้นเรื่อยๆ
“โม่ฟ่าน โม่ฟ่าน…” เสียงกระวนกระวายดังมาจากหูฟังบลูทูธ
“ผมยังยุ่งอยู่นิดหน่อยครับคุณผู้หญิง”
“ฟังฉันก่อน บาทหลวงเสื้อคลุมสีน้ำเงินกำลังวางแผนจะหนี เหยี่ยวยามค่ำคืนของศาลเวทมนตร์พร้อมแล้ว ตราบใดที่เราสามารถถ่วงเวลาเขาได้อีกห้านาที บาทหลวงสีน้ำเงินก็จะหนีเราไม่พ้น… จากข้อมูลที่เราได้รับจากคนที่เฝ้าติดตามเขา ดูเหมือนเขากำลังรออะไรบางอย่างอยู่” เสียงของคุณถังเยว่ดังเข้าหูโม่ฟ่าน
“เขาคงกำลังรอให้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินตกอยู่ในมือเขา… ให้ตายสิ!” อีกด้านหนึ่ง โม่ฟ่านเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากปากขณะที่เขาอดไม่ได้ที่จะสบถ
ผลของสายฟ้าฟาดที่ทำให้เป็นอัมพาตทำให้โม่ฟ่านมีเวลาพักผ่อนเล็กน้อย
