เขาดูออกว่าหลินโจวเป็นบัณฑิตตกยากที่ซื่อตรง หัวอ่อน และไม่ทันคน เป็นประเภทที่หลอกง่ายสุดๆ ขอเพียงเขาเอ่ยปาก จะหลอกเอาของพวกนี้มาฟรีๆ ก็ยังได้
แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะรังแกคนซื่อ และการหลอกเอาของไร้ค่าพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
“เรื่องอะไรหรือ?”
หลินโจวคลึงเศษเงินในมือ แม้จะอยากได้เงินก้อนนี้ใจแทบขาด แต่ก็ยังอดระแวงไม่ได้
“ขออภัยที่ข้าต้องพูดตรงๆ ถ้าไม่ใช่เรื่องผิดศีลธรรม ข้าก็ยินดีช่วย แต่ถ้า…”
ถึงเขาจะซื่อบื้อไม่ค่อยทันโลก แต่เขาก็รู้ดีว่าของฟรีไม่มีในโลก ต่อให้มี ก็คงไม่หล่นทับคนอย่างเขาหรอก
“พี่หลินวางใจได้ ไม่ใช่เรื่องผิดศีลธรรมแน่นอน”
เมื่อเห็นว่าหลินโจวยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์แม้จะมีผลประโยชน์มาล่อ กู้หย่วนก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมคนผู้นี้มากขึ้นไปอีก จึงรีบอธิบายว่า
“ข้าแค่อยากจะรบกวนพี่หลินให้ช่วยสอนข้าอ่านเขียนหนังสือ ในช่วงเวลาหลังจากนี้หน่อยน่ะ”
ตัวอักษรคือสื่อกลางในการถ่ายทอดความรู้และวิชาการ
คนเรา ต่อให้ฉลาดหลักแหลมแค่ไหน แต่ถ้าอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ก็ไม่มีทางประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้หรอก
