ื่อฉันจับแกได้ ฉันจะเหยียบแกเอง!” เฉินหมิงเซียวติดอยู่ในความมืดมิด ใบหน้าของเขาแสดงความโกรธเกรี้ยว
หลัวซงที่อยู่ข้างๆ เขาก็โกรธจัดจนกัดฟันกรอด
เดิมที พวกเขาเกือบจะประสบความสำเร็จอยู่แล้ว ใครจะไปคิดว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ ตอนนี้พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอสูรเงาอยู่ที่ไหน
“มีกลิ่น คุณได้กลิ่นอะไรไหม?” คนที่อยู่ข้างๆ พวกเขาถาม
“ฉันก็ได้กลิ่นเหมือนกัน… ให้ตายสิ สัตว์อสูรชนิดไหนกัน…”
“สัตว์อสูรชนิดไหน? กลัวจนโง่ไปแล้วเหรอ?”
“ฉันเห็นจริงๆ นะ มันดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่สวมหน้ากากลิงกำลังคลานอยู่”
ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว โม่ฟ่านเองก็ยืนอยู่บนพื้นเดิมของเขา และไม่ได้ขยับไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว
อสูรเงาไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป อาณาจักรแห่งรัตติกาลได้แบ่งสถานที่ออกเป็นสนามรบที่เหมือนเขาวงกตจำนวนมาก…
เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่าสิ่งนี้ทำให้พวกนิกายปีศาจดำเคลื่อนไหวได้ง่ายขึ้น
อย่างไรก็ตาม โม่ฟ่านจะปล่อยให้พวกเขาประสบความสำเร็จได้อย่างไรกัน!
มหาอาณาจักรแห่งรัตติกาลนี้ให้ชั้นป้องกันเพิ่มเติมแก่พวกเขา อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นคุกเงาขนาดยักษ์ด้วย!
คืนนี้ พวกเขาจะลืมเรื่องการออกจากที่นี่ไปได้เลย!
อาณาจักรแห่งรัตติกาลเป็นชั้นหมอกหนาทึบสำหรับผู้คนจำนวนมาก มันเป็นอาณาเขตที่กดขี่พวกเขา ความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขาจะลดลงตามไปด้วย อย่างไรก็ตาม ในฐานะผู้ที่มีธาตุเงา อาณาจักรแห่งรัตติกาลไม่ได้กดขี่โม่ฟ่าน และมันยังให้พ
