างมากจากการร้องไห้ของมนุษย์ปกติ อย่างไรก็ตาม โม่ฟ่านรู้ว่ามันกำลังร้องไห้
โม่ฟ่านสูดหายใจลึกๆ ขณะที่เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหามัน
“ฉันขอโทษ ฉันมาสายเกินไป” โม่ฟ่านมองลงไปที่อสูรทมิฬต้องสาปเขาคือสวีจ้าวถิง โม่ฟ่านรู้ดีว่าเขาคือสวีจ้าวถิง ไม่มีอสูรทมิฬตัวอื่นใดที่จะเฝ้าร่างของหญิงสาวพร้อมกับแสดงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเช่นนี้
เมื่อโม่ฟ่านเห็นมือขวาของสวีจ้าวถิงถูกกัดขาด ความเจ็บปวดของเขาก็พุ่งพล่านราวกับน้ำพุ
สวีจ้าวถิงค่อยๆ เงยใบหน้าที่สิ้นหวังของเขาขึ้น ในตอนนี้ ตัวเขาที่ยังคงมีลักษณะบางอย่างของมนุษย์หลงเหลืออยู่ จำโม่ฟ่านได้…
ทันใดนั้น มันก็ใช้กรงเล็บของมันกรีดท้องตัวเองออก และค่อยๆ หยิบบางสิ่งออกมาจากท้องของมัน
โม่ฟ่านรู้สึกสงสัยเล็กน้อยขณะที่เขารับสิ่งที่สวีจ้าวถิงดึงออกมาจากข้างในตัวมันหลังจากเช็ดสิ่งสกปรกออก โม่ฟ่านก็ตกตะลึงทันทีนี่คือแผ่นหนัง มีรอยขีดข่วนชัดเจนบนแผ่นหนัง และเขาก็สามารถมองเห็นได้ว่านี่คือชื่อภายใต้แสงจันทร์!
——
“มันคือชื่อของบาทหลวงสีน้ำเงิน! สวีจ้าวถิงเจอชื่อของบาทหลวงสีน้ำเงินคนนั้น!” ถังเยว่ร้องอุทานอย่างจริงจังทางโทรศัพท์
“ชื่อจะมีประโยชน์อะไรครับ?” โม่ฟ่านถาม
“คนส่วนใหญ่จากนิกายปีศาจทมิฬมีตัวตนที่น่านับถือในสังคม ชื่อนี้คือชื่อที่บาทหลวงสีน้ำเงินใช้หลอกลวงผู้อื่น อันที่จริง ตามที่เราคาดเดา ผู้บงการเบื้องหลังการกระทำต่อคุณน่าจะเป็นนักเรียนของสถาบันเพิร์ล เพียงแต่
