“พวกที่อยู่ต่อ ขอแสดงความยินดีด้วยที่ได้เข้าสู่พื้นที่วิทยาเขตหลัก” คณบดีเซียวเปลี่ยนท่าที
“ไม่จริงน่า เราได้เข้าเรียนง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ไหนบอกว่ามีสอบไง?”
“ใช่ ทำไมไม่มีสอบล่ะ!?”
“เราไม่ต้องสอบจริงๆ เหรอ? ถ้ามีคนระดับต้นอยู่ต่อได้ พวกเขาก็ได้ประโยชน์ไปเต็มๆ แบบนี้ยังจะนับได้อีกเหรอ?”
คนที่เหลืออยู่ดูเหมือนจะมีประมาณหนึ่งพันคน ตัวเลขนี้เกินความคาดหมายของหลายๆ คนจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล การเข้าสู่ระดับกลางกับการสามารถปลดปล่อยเวทมนตร์ระดับกลางได้นั้นเป็นคนละแนวคิดกัน อาจสันนิษฐานได้ว่าในหมู่คนจำนวนมาก จะมีไม่น้อยที่เข้าสู่ระดับกลางแล้ว แต่ยังห่างไกลจากการวาดแผนที่ดาว
“ถ้าไม่มีการสอบ แล้วจะตัดสินสิบอันดับแรกได้อย่างไร? ได้ยินมาว่าคนที่ได้ที่หนึ่งจะได้เข้าหอคอยสามก้าว! ที่สองและที่สามจะได้อุปกรณ์เวทมนตร์! ที่สี่ถึงที่สิบจะได้รางวัลอื่นๆ!” มีคนคัดค้านทันที
คณบดีเซียวดูเหมือนจะคาดการณ์การพูดคุยแบบนี้ไว้แล้ว เขารอจนทุกคนพูดจบ ก่อนจะค่อยๆ หยิบม้วนคำสั่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
“เมื่อไม่กี่วันก่อน เราได้รับข้อมูลบางอย่าง สัตว์เงาที่รัฐบาลใช้ฝึกหนีไปได้เนื่องจากปัญหาในการควบคุม สัตว์เงาตัวนี้มีความสามารถธาตุเงาบางอย่าง และสามารถซ่อนตัวได้ดีมากในเวลากลางคืน ในขณะเดียวกันก็หายากมากเมื่อพวกมันแอบย่องไปทั่วเมืองในเวลากลางวัน สัตว์เงาตัวนี้ได้รับการฝึกพิเศษ ดังนั้นมันจะไม่โจมตี
