…
“น้องชายจากศาลเวทมนตร์ เราพบกันอีกแล้ว เอ๊ะ ทำไมถึงมีกิจกรรมทางเวทมนตร์เกิดขึ้น?” ขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะลงมือ ลุงวัยกลางคนคนหนึ่งก็ทักทายโม่ฟ่านด้วยรอยยิ้ม
โม่ฟ่านหันกลับไปและตระหนักว่าเป็นผู้ประเมินจากสมาคมเวทมนตร์ กัว ลี่อวี่
“อ่า ท่านผู้ประเมินกัว คุณยังจำผมได้” โม่ฟ่านกล่าวด้วยรอยยิ้ม
โม่ฟ่านจำได้ว่าตอนที่เขาไปปลุกพลัง ผู้ประเมินท่านนี้ค่อนข้างเย็นชากับเขา แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงได้อบอุ่นกับเขาขนาดนี้?
“ศาลเวทมนตร์??” ชายหนุ่มจมูกโด่งขมวดคิ้วทันที เขาเหลือบมองคนอื่นๆ
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลัวศาลเวทมนตร์มาก คนสองสามคนไม่ได้พูดอะไรอีก และหันหลังกลับจากไปแทน พวกเขาไม่หันกลับมามองหรือติดตามเรื่องอื่นใดอีก
โม่ฟ่านมองดูคนแปลกหน้าชาวเอเชียใต้สองสามคนและรู้สึกสับสนมาก เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาเข้ามาที่นี่อย่างผิดกฎหมาย หรือไม่อย่างนั้นทำไมพวกเขาถึงวิ่งหนีเหมือนกระต่ายเมื่อได้ยินคำว่าศาลเวทมนตร์?
“เกิดอะไรขึ้น?” กัว ลี่อวี่ถาม
“โอ้ ในเมื่อพวกคุณคุ้นเคยกันแล้ว คุณก็คุยกันต่อได้เลย ฉันไปก่อนนะ” ดวงตาของไอ่ ตู้ตู้ฉายแววเจ้าเล่ห์ เธอวิ่งหนีไปก่อนที่จะพูดจบ
โม่ฟ่านยิ่งสับสนกับสถานการณ์นี้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ใส่ใจมากพอที่จะถาม ปัญหาที่เขามีก็เยอะอยู่แล้ว แล้วทำไมเขาจะต้องไปสนใจเรื่องของกระต่ายนมโตตัวนั้นด้วย?
“โอ้ๆ เป็นอย่างนั้นเอง… อ้อ ใช่ ผมเห็นอาจารย์ของคุณ ถังเยว่ เมื่อไม่นานมานี้ การฝึกฝนของเธ
