สามก้าวเปิดต้องใช้พลังงานจำนวนมาก ดังนั้นโรงเรียนจึงควบคุมเรื่องนี้อย่างเข้มงวด
โม่ฟ่านเดินออกจากวิทยาเขตหลัก ร่างกายของเขารู้สึกสบายตัว
ดูเหมือนว่าถ้าขึ้นไปสูงกว่าชั้นที่สาม ก็จะมีขอบเขตที่สูงขึ้นไปอีก ถ้าเขามีโอกาสมาอีกครั้ง เขาจะท้าทายมิตินั้นต่อไปอย่างแน่นอน ความเร็วในการบ่มเพาะพลังที่เขาได้รับจากที่นั่นสามารถทำให้คนคลั่งได้จริงๆ
หลังจากเดินออกจากวิทยาเขตหลัก โม่ฟ่านกำลังเดินทางกลับบ้าน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นกะทันหัน
“โม่ฟ่าน นายต้องรีบกลับบ้านเร็วๆ” เสียงของไอ้ทู่ทู่ดังมาจากโทรศัพท์
“เกิดอะไรขึ้น?” โม่ฟ่านถามอย่างงุนงง
“เอ่อ…มันเป็นแบบนี้ ฉันอยู่ที่สตาร์บัคส์กำลังดื่มกาแฟ แล้วก็สั่งอาหารมาเยอะแยะเลย ฉันกินหมดแล้วเพิ่งนึกได้ว่าลืมกระเป๋าสตางค์กับบัตรไว้ที่บ้าน นายรีบมาช่วยฉันจ่ายเงินหน่อยได้ไหม มันไม่ไกลมาก อยู่แถวถนนหนานอวี่” ไอ้ทู่ทู่พูดอย่างเร่งรีบ
“ถึงฉันจะบ้านนอกไปหน่อย แต่ฉันก็รู้ว่าสตาร์บัคส์ก็เหมือนเคเอฟซี ต้องจ่ายเงินก่อนถึงจะได้ของ” โม่ฟ่านตอบอย่างจริงใจ
“อ๊าาาา ที่นี่มันแปลกแบบนั้นแหละ ฉันจะทำยังไงได้ ยังไงก็รีบมาเร็วๆ!” ไอ้ทู่ทู่พูดอย่างลนลานกับคำตอบของเขา
โม่ฟ่านก็ค่อนข้างหิว เขาแค่กำลังวางแผนจะผ่านย่านการค้าอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงทำตามที่ไอ้ทู่ทู่ขอและเดินไป
หลังจากเดินมาถึงทางเข้าร้านที่เธอบอก โม่ฟ่านก็เห็นไอ้ทู่ทู่อยู่ใต้ร่มสีเขียว สวมเสื้อยืดลายการ์ตูนน่ารัก เธ
