อไม่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่รู้
ภาคเรียนที่สองของทุกปีเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดสำหรับการเข้าสู่ Main Campus การที่เขาพิการเป็นเวลาสองเดือนทำให้เป็นไปไม่ได้ที่นักเรียนรุ่นพี่สายลมคนนี้จะมุ่งหน้าไปยัง Main Campus
เนื่องจากเกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์ คณบดีเซียวจึงต้องจัดการกับเรื่องนี้ด้วยตนเอง
“โม่ฟ่าน ทำไมถึงโจมตีรุนแรงขนาดนั้น?” คณบดีเซียวถามขณะขมวดคิ้ว
ไม่ใช่ว่าโรงเรียนไม่อนุญาตให้มีการต่อสู้ส่วนตัว เพียงแต่วิธีที่โม่ฟ่านใช้เกือบจะทำให้ใครบางคนเสียชีวิต ดังนั้นโรงเรียนจึงต้องจัดการกับมัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
โม่ฟ่านไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก ไม่ว่ายังไงสิ่งที่เขาอยากจะพูดก็ได้พูดไปหมดแล้ว พวกเขาเป็นคนซุ่มโจมตีเขา สิ่งที่เขาทำก็แค่ป้องกันตัวเอง
“คุณเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า?” คณบดีเซียวถาม
โม่ฟ่านไม่ได้ตอบ
การที่ Black Vatican จัดการกับเขาเป็นสิ่งที่เขาคาดเดาเอาเอง การบอกเรื่องแบบนี้กับคณบดีเซียวก็ไม่มีประโยชน์อะไร
“เอาล่ะ คุณกลับไปได้ ระมัดระวังตัวในช่วงสอบ Main Campus อย่าทำเรื่องแบบนี้อีก” คณบดีเซียวไม่ได้พูดอะไรอีก เขาทำได้เพียงอนุญาตให้โม่ฟ่านกลับไป
หลังจากออกจากบอร์ดบริหารของโรงเรียน โม่ฟ่านก็เดินลงไปตามถนนสายหลักของโรงเรียน เขายังคงรู้สึกถึงเมฆดำที่ลอยอยู่เหนือเขา
เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่หัวใจของเขาก็แค่รู้สึกไม่ปลอดภัย
เป็นเพราะฉันกลัว Black Vatican หรือเปล่า?
หรือว่าเขารู้สึกกระวนกระวายใจ
