ใครบางคนปลุกให้ตื่น เขาก็พบตุ๊กตากระต่ายขาวตัวมหึมาอยู่บนโซฟาของเขา เขาเกือบจะกระโดดขึ้น
“ย้ายของ โซฟาตัวนี้ครึ่งหนึ่งจะเป็นที่ของกระต่ายของฉัน!” ไอ้ถูถูพูดอย่างหยิ่งเล็กน้อย
หลังจากพูดจบ ไอ้ถูถูก็สั่งให้ “พวกตัวสำรอง” อีกสองคนออกไป ชายใส่แว่นที่ยิ้มอย่างนักวิชาการกวาดตามองโม่ฟ่านและรีบฉีกหน้ากากไร้พิษภัยปลอมๆ ออกขณะที่เขาพูดว่า “พี่ชาย ทำไมคุณยังนอนอยู่ตรงนั้น! คุณไม่ได้ยินไอ้ถูถูบอกให้เราออกไปเหรอ?”
โม่ฟ่านเหลือบมองชายใส่แว่นและตอบว่า “เพื่อน ฉันอยู่ที่นี่”
ชายใส่แว่นนักวิชาการและชายหนุ่มอีกคนแข็งทื่อทันที ดวงตาเบิกกว้าง
ทั้งสองคนหัวเราะเยาะทันที ร่างกายของพวกเขาก็ปล่อยออร่าแห่งความไม่เชื่อออกมาทันที ดูเหมือนว่าพวกเขายังไม่ตื่นจากความฝัน การอยู่ร่วมกับไอ้ถูถู ใครไม่รู้ว่าไอ้ถูถูอยู่กับมู่หนูเจียวเสมอ! การอยู่กับไอ้ถูถูเท่ากับการอยู่ร่วมกับมู่หนูเจียว!
“หยุดฝันกลางวันได้แล้ว รีบไสหัวไปซะ!” ชายหนุ่มอีกคนดูละเอียดอ่อนมาก แต่สิ่งที่เขาพูดกลับไม่ละเอียดอ่อนเลย
ฉัน พ่อของคุณ กำลังนอนพักผ่อนสบายๆ อยู่ ทำไมถึงมีไอ้พวกหน้าหมาสองตัวมาหาเรื่องด่าฉันได้!?
“คนที่ควรไสหัวไปคือพวกคุณต่างหาก! นี่มันบ้านฉัน!” โม่ฟ่านลุกขึ้นยืน สายตาจ้องมองชายสองคนที่จงใจหาเรื่องทะเลาะ
ไอ้ถูถูเห็นทั้งสองฝ่ายเป็นศัตรูกัน เธอก็เริ่มตื่นเต้น ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ เธอก็วิ่งไปหยิบขนมมากิน ดวงตาของเธอฉายแววเจตนาฆ่าบางอย่า
