โม่ฟ่าน โม่ฟ่าน…” ลิตเติ้ลโลลิ หลิงหลิง วิ่งมาทางเวทีอย่างร้อนรน
“เจ้าหนู ฉันอยู่นี่” โม่ฟ่านนอนอยู่ตรงนั้นและโบกมือให้เธออย่างเหนื่อยอ่อน
โม่ฟ่านไม่มีเรี่ยวแรงจะคลานขึ้นมาได้เลย เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง บาดแผลบนร่างกายเขาก็เริ่มปวดขึ้นมาทันที มันเจ็บปวดจนเขายืนตรงไม่ได้
“คุณ… คุณเลือดออกเยอะมาก” หลิงหลิงเห็นใบหน้าโม่ฟ่านเต็มไปด้วยเลือด ดวงตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะแดงก่ำ
ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในโรงยิม โม่ฟ่านดูเหมือนฮีโร่ที่กระโดดไปมาจริงๆ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ ใครจะรู้ว่ามีบาดแผลกี่แห่งบนร่างกายเขา โดยเฉพาะบาดแผลสองแห่งบนแก้มของเขา หนึ่งแผลตัดจากหน้าผากถึงสันจมูก และอีกแผลจากแก้มข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง หลิงหลิงนึกภาพออกเลยว่ามันอันตรายแค่ไหนที่โม่ฟ่านต้องต่อสู้กับปีศาจหญิงตัวนั้น เธอรู้ว่าถ้าบาดแผลนี้ลึกกว่านี้อีกนิดเดียว เขาก็คงเสียชีวิตไปแล้ว
มองดูหลิงหลิงที่ดูสง่างามเสมอ กำลังจะร้องไห้ โม่ฟ่านก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม
เจ้าหนูนี่ก็เป็นคุณหนูตัวน้อยจริงๆ
ทีมกู้ภัยรีบส่งจอมเวทรักษามาทันที
“หน้าฉันจะเสียโฉมไหม” โม่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะถามขณะมองดูจอมเวทรักษาในชุดสีขาว
“ไม่ค่ะ แผลเป็นแบบนี้จะไม่คงอยู่นานก่อนที่จะหายไป” จอมเวทรักษาหญิงยิ้มขณะเริ่มรักษาบาดแผลของโม่ฟ่าน
ความสามารถลึกลับของเวทมนตร์รักษาเป็นสิ่งที่โม่ฟ่านเคยเห็นมาก่อน อย่างที่คาดไว้ บาดแผลเนื้อลึกกำลังสมานตัวในอัตราที่เขามองเห็นได้ด้วยตา
