่างดุร้ายมันกล้าที่จะต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองด้วยซ้ำสิ่งมีชีวิตระดับข้ารับใช้ตัวเล็กๆ เหล่านี้ยิ่งมีความสำคัญน้อยลงไปอีกยิ่งมีมากเท่าไหร่มันก็จะยิ่งเคี้ยวมากเท่านั้น!
“แกไอ้ตัวชั่วร้ายถ้าวันนี้ฉันไม่ฆ่าแกงั้นฉันก็ไม่ใช่โม่ฟ่าน!” โม่ฟ่านตะโกนใส่อสูรแม่ที่กำลังเดือดดาล
“ซซซซซซซ~~~!!!!”อสูรแม่โกรธจัดถ้าลูกๆ ของมันถูกรบกวนโดยหมาป่าอสูรที่ดุร้ายงั้นมันก็จะไปจัดการมนุษย์ที่น่ารังเกียจผู้นี้ด้วยตัวเอง!
มันหมดความอดทนแล้วมันย่อตัวลงและร่างของมันก็พุ่งออกไปเหมือนสปริง
กรงเล็บของมันทำให้มันมีความสามารถในการปีนป่ายที่น่าทึ่งหลังจากที่มันกระโดดขึ้นไปบนจอคริสตัลขนาดใหญ่มันก็เกาะติดได้อย่างง่ายดาย
หลังจากปรับมุมแล้วอสูรแม่ก็กระโดดออกไปเหมือนขีปนาวุธอีกครั้ง!
ด้วยความเร็วเหมือนขีปนาวุธและกรงเล็บที่แหลมคมมันจะสามารถฉีกโม่ฟ่านออกเป็นชิ้นๆ ได้แม้ว่าเขาจะมีโล่กระดูกเคียวป้องกันอยู่ก็ตาม!
“เงาหลบหนีเคลื่อนย้าย!”โม่ฟ่านก้าวเท้าและกระโดดไปด้านหลังเวทีที่ซึ่งเงาจากแสงที่ตัดกันปรากฏขึ้นร่างทั้งร่างของเขาหลอมรวมเข้ากับเงาเมื่อแสงส่องมายังบริเวณใหม่ของเขาโม่ฟ่านก็ได้ย้ายไปยังโซนอื่นแล้ว!
“ซซซซซซซ!!!”กรงเล็บของมันพุ่งผ่านไปเหมือนส่วนโค้งสีแดงเลือดที่ค่อยๆ ลดระดับลงเวทีที่กั้นครึ่งถูกสับเป็นชิ้นๆแถบโลหะถูกตัดขาดเป็นรอยแผลยาวสามเมตรที่น่ากลัว!!
อสูรแม่รู้สึกได้ว่ากรงเล็บของมันตัดผ่านพื้นที่ว่
