สาวอายุ 18 ถึง 20 ปี ถ้าเรียงศพของพวกเธอ จะเป็นภาพที่เจ็บปวดและน่าโมโหขนาดไหน?ในขณะนี้ โม่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะนึกถึงครั้งแรกที่เขาช่วยเด็กสาวคนหนึ่งคลานออกมาจากร่างของสัตว์ประหลาดที่เต็มไปด้วยเกล็ดในสภาพเปลือยเปล่า สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้ทำให้โม่ฟ่านมีความคิดที่ผิดศีลธรรมใดๆ เลย เพราะคนเหล่านี้ถูกทรมานเกินกว่าจะเชื่อได้ ผิวขาวซีดของพวกเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วง ไม่มีร่องรอยของสีแดงเลย ร่างกายของพวกเธอเต็มไปด้วยเมือก พวกเธอทำได้เพียงพึ่งพาสัญชาตญาณเพื่อคลานออกมา ความงามและศักดิ์ศรีของเด็กสาวจะไม่มีความหมายใดๆ ในขณะนั้นสิ่งที่พวกเธอต้องการคือการเอาชีวิตรอดเป็นเพราะความคิดนั้นเองที่เขาพุ่งเข้ามาที่นี่ไม่ว่าจะเป็นแรงกระตุ้น หรืออะไรก็ตาม ก็ไม่เป็นไร เขาเชื่อว่าตราบใดที่คนปกติได้เห็นสิ่งแบบนี้ พวกเขาจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยชีวิตผู้คนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้โม่ฟ่านสูดหายใจเข้าลึกๆเขาเช็ดเลือดออกจากใบหน้า“ให้เวลาฉันอีกหน่อย” โม่ฟ่านพูดอย่างจริงใจกับผู้รับผิดชอบ“คุณฆ่ามันไม่ได้ นี่คือสิ่งมีชีวิตระดับนักรบ คุณจะฆ่ามันได้อย่างไร? เราอยู่ตรงทางเข้าแล้ว” หัวหน้าหน่วยฮันเตอร์หัวล้านพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความโกรธเล็กน้อยตั้งแต่แรกเริ่ม เขาไม่เชื่อว่านักเรียนจากวิทยาเขตฟ้าครามจะมีความสามารถในการฆ่าสัตว์อสูรได้ ในตอนนี้ หน่วยฮันเตอร์ประจำเมืองได้เตรียมพร้อมที่จะเสียสละผู้ติดเชื้อหลายร้อยคน
