“แต่เรื่องนี้เจ้าห้ามเอาไปแพร่งพรายเด็ดขาดเลยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวคนอื่นจะพากันอิจฉาตาร้อนเอาได้! แล้วเพื่อความปลอดภัย เสบียงพวกนี้ก็เอาไปเทใส่โอ่งข้าวสารทั้งหมดไม่ได้ ต้องหาที่ซ่อนเอาไว้ก่อน”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
“ไม่อย่างนั้นถ้าคนนอกรู้ว่าบ้านเราไม่ขาดแคลนเสบียง แล้วจับได้ขึ้นมา มันจะอธิบายยาก”
“ยายเฒ่า ส่วนเจ้าช่วงนี้ก็ยังต้องไปรับจ้างซักผ้าให้คนอื่นเขาก่อนนะ จะได้ไม่มีใครสงสัย”
กู้หวังซื่อถลึงตาใส่สามีอย่างเหลืออด
“เรื่องแค่นี้ไม่ต้องรอให้ตาเฒ่าอย่างเจ้ามาสั่งสอนหรอกน่า!”
แต่ไม่ว่าจะยังไง การที่กู้หย่วนหาเสบียงกลับมาได้มากมายขนาดนี้ ก็ทำให้ทุกคนในครอบครัวต่างก็ดีใจจนลืมความทุกข์ระทมก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น
มื้อเย็นวันนั้นอุดมสมบูรณ์กว่าทุกวัน มีทั้งหัวไชเท้าดองและเนื้อหนูนา แม้แต่ข้าวต้มก็ยังข้นกว่าปกติ
แม้กู้หย่วนจะพยายามคะยั้นคะยอแค่ไหน ผู้เฒ่าทั้งสองก็ยอมกินเนื้อหนูนาไปแค่คนละตัว และยืนกรานว่าจะไม่กินอีก โดยยกสองตัวที่เหลือให้กู้หย่วนทั้งหมด
