อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
อีกด้านหนึ่ง ใบหน้าของตัวแทนคณบดีเซียว นักวิชาการหลี่ เปลี่ยนไปอย่างมาก
มีนักศึกษาอยู่ระหว่างหกถึงเจ็ดพันคนภายในโรงยิมในจำนวนนั้น มีประมาณหนึ่งพันคนกำลังใช้โรงยิมอยู่ และคนที่เหลืออยู่ในสถานที่จัดงานกีฬาที่ใหญ่ที่สุด กำลังชมการแสดงของคนดังใครจะรู้ว่ามีคนตกเป็นเหยื่อไปแล้วกี่คน?
หากพวกเขาบุกเข้าไปตอนนี้ คนทั้งหมดที่อยู่ภายใต้ผลกระทบจะฆ่าตัวตายนี่จะกลายเป็นโศกนาฏกรรมหมู่ในมหาวิทยาลัยทันทีนี่เป็นความรับผิดชอบที่นักวิชาการหลี่ไม่สามารถแบกรับได้ และผู้อำนวยการธาตุทั้งสองที่อยู่ตรงนี้ก็ไม่สามารถทำได้เช่นกัน!
“ถ้าอย่างนั้นเราก็ทำได้แค่ยืนดูอย่างเดียวเหรอ?”
“เราต้องฆ่าอสูรผิวเกล็ดแม่ เมื่อแม่ตาย อสูรผิวเกล็ดตัวอื่นๆ ก็จะตายเอง!” ชายในเสื้อแจ็คเก็ตหนังกล่าว
“อสูรผิวเกล็ดแม่แข็งแกร่งแค่ไหน?”
ขณะที่คนเหล่านี้กำลังถกเถียงกันอยู่ เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งถือแล็ปท็อปเดินเข้ามา
“หนูน้อย รีบกลับบ้านไปเถอะ! ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่หนูควรอยู่!” ผู้อำนวยการธาตุ โจว เจิ้งหัว รีบเตือนเธอ
หลิงหลิงไม่แม้แต่จะชายตามองเขา เดินตรงไปหาชายในเสื้อแจ็คเก็ตหนัง
“หลิงหลิง มานี่สิ!” ชายเสื้อแจ็คเก็ตหนังพูดด้วยรอยยิ้มที่รักใคร่ ราวกับเขากำลังมองน้องสาวตัวน้อยของตัวเอง
“พวกสัตว์ประหลาดบ้า พวกคุณไม่ได้ส่งเสียงดังเกินไปตอนตัดสินใจปิดล้อมที่นี่ใช่ไหม?” หลิงหลิงพูดโดยไม่เกรงใจ
“ไม่ต้องห่วง ฉันได้ยินจากพี่
