้อำนวยการธาตุของเรา!” หญิงสาวหน้ารูปไข่ดูสงบมาก
ชายผมทองหยิบโทรศัพท์ออกมาและลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเลือกโทรหาเพื่อนร่วมหอพักที่เขาคิดว่าไว้ใจได้มากกว่า
“นายอยู่ที่ไหน มาช่วยฉันส่งผู้หญิงคนหนึ่งไปที่ห้องพยาบาลหน่อย เธอเหมือนถูกอะไรบางอย่างสิง…” ชายผมทองพูดกับคนที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์
“เวรเอ๊ย! โทรหาฉันมาทำไมตอนนี้!” เสียงคำรามของผู้ชายดังมาจากปลายสายทันที
มีชายหนุ่มที่ไม่สวมเสื้อโผล่ออกมาจากเงามืดของทางลาดระหว่างชั้นหนึ่งและชั้นสอง
เขาวิ่งขึ้นทางลาดไปยังชั้นสองโดยไม่สนใจชีวิตของตัวเองขณะที่เขาด่าโทรศัพท์ของเขา
ใกล้กับทางเดิน ปีศาจสาวสีเขียวหกตัวได้ยินเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์และหันกลับมาตรวจสอบมัน ในขณะที่พวกเขากำลังจะจากไป พวกเขาก็เริ่มไล่ตามโม่ฟ่านที่กำลังวิ่งขึ้นไปข้างบน
“ฝั่งนาย… ดูเหมือนจะค่อนข้างน่าตื่นเต้นเหมือนกัน เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” คนในโทรศัพท์ดูเหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องแหลม
“ฉันจะโดนนายฆ่าตายวันใดวันหนึ่ง! ฉันไม่มีเวลามาคุยไร้สาระกับนาย ฉันต้องสลัดสิ่งมีชีวิตพวกนี้ทิ้ง!” โม่ฟ่านพูดกับโทรศัพท์ด้วยอารมณ์ไม่ดี
“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งวางสาย! ฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงนาย นายอยู่ในโรงยิมเหรอ?!”
“นายอยู่แถวทางเดินชั้นบนเหรอ?”
“วิ่งไปทางขวาของนาย มีห้องศิลปะอยู่ตรงนั้น! ไปซ่อนตัวที่นั่น!”
โม่ฟ่านไม่กล้าคิดมาก หลังจากที่เขาวิ่งไปที่ชั้นสอง เขาก็พบว่ามีป้ายที่มีตัวอักษรขนาดใหญ่ร
