โม่ฟ่านไม่ไล่ตามอสูรหญิงที่กำลังลอกคราบอีกต่อไป แต่พุ่งฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปในบ้าน
เมื่อมาถึงทางเข้า โม่ฟ่านได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ดังลั่นอยู่ข้างใน ใครจะรู้ว่าเด็กคนนั้นกำลังเห็นภาพอะไรถึงได้ร้องไห้ขนาดนั้น
เสียงผู้ชายดังมาจากข้างใน “ร้องไห้ รู้จักแต่ร้องไห้ สิ่งที่…สิ่งที่ฉันรำคาญที่สุดคือนายร้องไห้…จาก…จากนี้ไป…ฉันจะไม่ต้องฟังเสียงร้องที่บาดหูของนายอีกแล้ว…”
เสียงของเขาฟังดูเหมือนมีอะไรหนาๆ ติดอยู่ในลำคอ เสียงที่ออกมาค่อนข้างแปลก ไม่เหมือนเสียงมนุษย์เลย!
“ฟ่านโม่ เร็วเข้า เขายังลอกคราบไม่เสร็จ พอเขาเสร็จ เด็กคนนั้นตายแน่” หลิงหลิงเร่ง
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้ไอ้ตัวนั้นสำเร็จหรอก!”
เงาพรางกาย!
โม่ฟ่านยืนอยู่ข้างประตู ร่างกายค่อยๆ จมลงไป ดูเหมือนเขาจะตกลงไปในน้ำลึก กลายเป็นเงาสีดำ
เงาเริ่มเคลื่อนจากนอกประตูเข้าไปข้างใน
หลังจากเงาเข้าไปแล้ว โม่ฟ่านก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากความมืดใต้ประตู
ตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว มองแวบเดียวก็เห็นสามีอยู่ในห้องโถงใหญ่ ซึ่งดูเหมือนซากศพที่กำลังตื่น เขาอยู่ระหว่างการฉีกเสื้อผ้าและเนื้อหนังของตัวเอง
ระหว่างเนื้อที่ฉีกขาดกับเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น เผยให้เห็นเกล็ดที่อยู่ข้างใน มันหนามากและน่าขยะแขยงสุดๆ
ชายคนนั้นลอกคราบไปแล้วครึ่งตัว ในระหว่างกระบวนการนี้ การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้เร็วมากนัก เขาเหมือนทารกแรกเกิดที่กำลังโซเซอย่างช้าๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น เด็กคน
