“และนั่นคือระยะเวลาที่ผู้หญิงสามารถอาบน้ำได้… อืม?” หลิงหลิงขมวดคิ้วเมื่อเธอตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง
“อะไร?” โม่ฟ่านถามด้วยความสับสน
“เธอยังจำได้ไหมว่าเธอพูดว่าเธอค้นพบผิวหนังเปื้อนเลือดบนเสื้อเชิ้ตของสามีเธอเมื่อเช้านี้ ก่อนที่เธอจะรีบมาหาเรา?” หลิงหลิงกล่าว
“ใช่ แล้วมันผิดตรงไหน?” โม่ฟ่านตอบ
“เธอแต่งหน้า เธอร้องไห้หนักมากจนเครื่องสำอางของเธอเลอะเทอะ! ตอนนี้… ถ้าเธอค้นพบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสามีของเธอ เธอจะมีเวลาแต่งหน้าไหม? ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอยังสามารถใช้เวลาอาบน้ำได้ครึ่งชั่วโมง!” หลิงหลิงตอบขณะที่เธอเปิดหน้าจอที่เฝ้าระวังห้องน้ำ
หมอกปกคลุมห้องน้ำทั้งหมด และเมื่อโม่ฟ่านจ้องมองไปที่จอภาพ เขาก็เห็นร่างคนที่มีผิวเรียบเนียน
ขณะที่เขาคิดว่าเขากำลังจะได้เห็นภาพที่น่าพึงพอใจ เขาก็พูดติดอ่างและสั่นเทา!
นั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่กำลังอาบน้ำ แต่เป็นผิวหนังของผู้หญิงที่แขวนอยู่ที่นั่น!!
ผิวหนังมนุษย์ที่ไม่มีเลือดและเนื้อดูเหมือนตุ๊กตาเป่าลมที่แบนราบ แต่ผมที่เปียกและยุ่งเหยิงเป็นส่วนที่น่ากลัวที่สุด
“นี่… นี่มันเหมือนงูที่ลอกคราบเลยเหรอ?” โม่ฟ่านอุทานด้วยความหวาดกลัว
“ฮึ่ม มันเป็นสิ่งนั้นจริง ๆ ด้วย!” หลิงหลิงกล่าวพร้อมจ้องมองไปที่หน้าจออย่างแหลมคม ราวกับว่าเธอสามารถมองเห็นทุกสิ่งได้
“ไอ้บ้านั่นมันตัวอะไรกันแน่??” โม่ฟ่านถามอย่างรีบร้อน
