ายชรากล่าว
สายตาของโม่ฟ่านกวาดไปทางซ้าย แต่เขาก็ยังไม่เห็นเพื่อนร่วมทีมที่ว่า
เมื่อโม่ฟ่านหันสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยกลับไปที่ชายชรา เขาก็ส่งสัญญาณให้โม่ฟ่านลดระดับสายตาลงเล็กน้อย ตอนนั้นเองที่โม่ฟ่านสังเกตเห็นหัวเล็กๆ ที่มีผมทวินเทลและใบหน้าที่ค่อนข้างเด็ก
“เด็กคนนี้?” โม่ฟ่านถึงกับอึ้ง
“ใช่แล้ว โดยปกติแล้วงานต่างๆ จะเสร็จสิ้นโดยคนๆ เดียวหรือทีมสองคนในสำนักงานนักล่าเคลียร์สกายของเรา คู่หูคนก่อนของหลิงหลิงเสียชีวิตขณะที่พวกเขากำลังร่วมมือกับศาลเวทมนตร์ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงรับสมัครคนเพิ่ม” ชายชรากล่าว
“คุณต้องการให้ผมพาเด็กตัวเล็กๆ ไปล่าสัตว์เวทมนตร์ นี่มันเรื่องตลกอะไรกันเนี่ย!?” โม่ฟ่านตะโกน
“ฉันต่างหากที่ต้องพาไอ้หน้าใหม่ไปล่าสัตว์เวทมนตร์ เข้าใจไหม?” หลิงหลิงมองโม่ฟ่านอย่างดูถูก หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบป้ายคล้ายกับของตำรวจออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้ววางไว้ตรงหน้าโม่ฟ่าน
โม่ฟ่านมองป้ายนั้นด้วยความสงสัย หลังจากตรวจสอบลวดลายบนมันอย่างละเอียด เขาก็เกือบจะตกจากเก้าอี้
“นัก…นักล่ามืออาชีพ!” โม่ฟ่านรู้สึกเหมือนสายตาของเขากำลังจะบอด
โลลิอย่างเธอ ที่เขาอุ้มขึ้นมาด้วยสองนิ้วได้ กลับกลายเป็นนักล่ามืออาชีพ!
ป้ายนักล่าที่ออกโดยสหภาพนักล่าไม่สามารถปลอมแปลงได้ และพวกมันก็ผูกติดอยู่กับ ID ของพวกเขา ป้ายนักล่าจากเด็กน้อยนั้นเป็นของจริงจริงๆ คำถามคือ โม่ฟ่านจะเชื่อได้อย่างไรว่าเด็กน้อยอายุสิ
