ยิ่งไปกว่านั้น กู้หย่วนยังสามารถรับรู้ได้ถึงอารมณ์ตื่นเต้นที่แฝงไปด้วยความงุนงงของเจ้าหนูภูเขาตัวนี้ได้อีกด้วย!
เมื่อคลายเสื้อออก เจ้าหนูภูเขาก็ไม่ได้วิ่งหนีไปไหน มันกลับส่งเสียงร้อง “จี๊ดๆ” แล้วปีนป่ายไปตามขากางเกงของกู้หย่วนขึ้นมาเกาะบนตัวเขา ก่อนจะเอาหัวไถถูแก้มของเขาอย่างออดอ้อนเอาใจ
“เอาล่ะๆ เลิกถูได้แล้ว”
กู้หย่วนจับมันไว้ในมือด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
แต่พอมองดูขนที่ดกดำเป็นเงางาม รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ที่ดูน่ารักน่าชังนิดๆ ของมัน บวกกับสัมผัสได้ถึงความผูกพันที่มันส่งมาให้ ความรู้สึกรังเกียจในใจก็เบาบางลงไปมาก
เขาเดินโซเซกลับไปที่เตียง และเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอื่นๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
ประสาทสัมผัสการรับกลิ่นดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!
เพียงแค่สูดดมเบาๆ เขาก็ได้กลิ่นอับชื้นเย็นเยียบภายในห้อง กลิ่นข้าวต้มที่ยังหลงเหลืออยู่ รวมไปถึงกลิ่นคาวโคลนตมที่ติดมาจากที่ที่ท่านพ่อไปรับจ้างขุดคลองเมื่อครู่นี้ด้วย
แม้กลิ่นเหล่านี้จะจางลงมากแล้ว แต่เขากลับรับรู้ได้อย่างชัดเจน
เป็นที่รู้กันดีว่า ประสาทการรับกลิ่นของหนูนั้นไวมาก ไวกว่าสุนัขเสียอีก!
