นักเรียนที่เหลืออีกหกคนจากโรงเรียนธาตุอัญเชิญมองโม่ฟ่านราวกับเป็นเทพเจ้าพวกเขารู้ความสามารถของตัวเองดีและยอมให้โม่ฟ่านรับทุกสิ่งที่เขาได้รับไปแต่โดยดีในขณะที่พวกเขาเอาไปเฉพาะส่วนที่เป็นของตัวเองเท่านั้น
ไม่ว่าผู้อำนวยการเจียง หยุนหมิงจะตั้งใจหรือไม่โม่ฟ่านก็ไม่มีเหตุผลที่จะแบ่งทรัพยากรให้กับทั้งหกคนนั้นเขาได้ทุ่มเทความพยายามอย่างมากและอย่างสิ้นหวังเพื่อทรัพยากรเหล่านั้นแม้จะรู้ว่าเขาจะทำให้ตัวเองกลายเป็นศัตรูสาธารณะของทั้งสถาบันก็ตาม
“อาจารย์ใหญ่เซียวบอกว่าจะเปลี่ยนทรัพยากรสาธารณะทั้งหมดให้เป็นทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนของฉันเองไม่รู้ว่าจะมีมากแค่ไหนนะ?ฉันจะได้ทรัพยากรสำหรับการวิวัฒนาการของหมาป่าวิญญาณไหมนะ?”โม่ฟ่านพึมพำกับตัวเองเบาๆ
โม่ฟ่านรู้สึกอย่างแรงกล้าว่าถ้าหมาป่าวิญญาณสามารถเลื่อนระดับเป็นระดับนักรบได้เขาจะไม่มีใครหยุดยั้งได้ในหมู่คนระดับเดียวกันและเขาอาจจะสามารถท้าทายคนในระดับที่สูงกว่าได้ด้วยซ้ำ!
โม่ฟ่านยังจำได้อย่างชัดเจนถึงตอนที่เขาเห็นสัตว์อสูรระดับนักรบด้วยตาตัวเองเขายังจำความรู้สึกตกใจและน่าเกรงขามที่เกิดจากหมาป่าปีศาจสามตาระดับนักรบตอนที่มันกระโจนออกมาจากอาคารอย่างกะทันหันได้!
——
หลังจากประสบเหตุการณ์ใหญ่ที่เกิดขึ้นในการแข่งขันชีวิตประจำวันของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
อย่างแรกเลยเหลือคนในหอพักของเขาเพียงสามคนเท่านั้น
เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนของโม่ฟ่านที่ดูเหมือนจะกลัวถูก
