เฉาเหอหันกลับมาเห็นถังเยว่ เขาดูไม่แปลกใจแม้แต่น้อย แต่กลับยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฉันเชื่อว่าฉันน่าจะมีข้อหาเพิ่มอีกสองข้อหา และหนึ่งในนั้นคือการฆ่าสมาชิกของศาลเวทมนตร์” เฉาเหอมองตรงไปที่ถังเยว่ ราวกับต้องการฉีกเสื้อผ้าอ่อนนุ่มของเธอออก
“ไม่มีอะไรจะพูดกับคนสารเลวอย่างแกอีกแล้ว!” ถังเยว่ไม่สนใจอีกต่อไป แผนผังดาวเพลิงเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ ใต้เท้าของเธอ
“คุณคิดว่าผมจะยอมแพ้ง่ายๆ อย่างนี้เหรอ คุณถังเยว่? คุณไม่ไร้เดียงสาไปหน่อยเหรอ?” เฉาเหอยิ้มเยาะเย้ยยิ่งกว่าเดิม
สีหน้าของถังเยว่คล้ำลง ขณะที่เธอกำลังจะเริ่มต่อสู้ เธอก็พลันตระหนักได้ว่ามีบางอย่างคล้ายเมฆพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วทางด้านข้างของเธอ จากนั้นมันก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนืออ่างเก็บน้ำเล็กๆ มันรวมตัวกันอย่างรวดเร็วและก่อตัวเป็นก้อนเมฆสีดำ ทำให้บริเวณทั้งหมดตกอยู่ในความมืดมิด
เมฆดำนั้นหนาทึบจนแสงแดดไม่สามารถส่องผ่านได้ ความหนาแน่นของเมฆดำถึงกับกลืนกินเปลวเพลิงสว่างไสวของเมล็ดวิญญาณเพลิง
ส่วนเฉาเหอ เงาของเขาก็ถูกกลืนหายไปในความมืด หรือจะพูดอีกอย่างคือ ตอนนี้ไม่มีเงาตรงที่เขายืนอยู่
เฉาเหอหลุดพ้นจากข้อจำกัด เขาส่ายหัวแล้วหัวเราะอย่างชั่วร้าย
“ผมลืมบอกไป ผมรู้ว่าคุณกำลังสะกดรอยตามผม ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาที่คุณแสร้งทำเป็นนักเดินทางและกินอาหารในร้านอาหาร ผมแอบใส่บางอย่างลงไปในนั้น” เฉาเหอพูดอย่างสบายๆ เขาดูไม่เหมือนอาชญากรที่กำลังเผชิญหน้ากับผู้พ
