ุ่งสูงขึ้นเช่นกัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังกัดผิวหนังของเธอเบาๆ ทำให้ยากที่จะมีสมาธิ
การหายใจของเธอค่อยๆ หนักขึ้น ราวกับว่าเธอต้องการหอบเอาความกระหายออกจากลำคอ ร่างกายทั้งตัวรู้สึกอ่อนแรง ไม่สามารถรวบรวมกำลังที่จะยืนได้ ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นแมวโลภที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองให้กระโดดเข้าไปในหน้าอกบางอย่างได้ทันที…
“ไร้ยางอาย ไร้ยางอาย!!!” ถังเยว่ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่าสารที่อยู่ในอาหารที่ถูกวางยานั้นคืออะไร เธอตัวสั่นด้วยความอับอายและดูถูกเหยียดหยามไปทั่วทั้งตัว
“ศาลเวทมนตร์ต้องการเรียนรู้แหล่งที่มาของวสันต์คลั่งจากผม จึงส่งผู้พิพากษาหญิงสาวสวยอย่างคุณมาปราบผม พวกเขาไม่รู้หรือไงว่านอกจากจะเป็นนักเวทแล้ว ผมยังเป็นนักปรุงยาที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย?? ผมมีวิธีต่างๆ นานาในการจัดการกับผู้หญิง โอ้ ผมไม่ได้บอกไปก่อนหน้านี้เหรอว่าจะมีข้อหาเพิ่มอีกสองข้อหา ข้อหาหนึ่งคือฆ่าผู้พิพากษา อีกข้อหาหนึ่ง… แหมๆ เราทุกคนเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมรู้ว่าคุณจะเข้าใจความหมาย”
ตลอดกระบวนการสะกดรอยตามเฉาเหอ ถังเยว่ระมัดระวังเป็นอย่างมาก เธอไม่เข้าใจว่าอาชญากรไร้ยางอายผู้นี้รู้ได้อย่างไรว่าเธอกำลังสะกดรอยตามเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ถังเยว่ก็ระมัดระวังตัว เธอรู้แล้วว่าไอ้โรคจิตนี่เป็นนักปรุงยา ดังนั้นเธอจึงระมัดระวังสิ่งต่างๆ มาก รวมถึงอาหารบำรุง…
โชคร้ายที่เธอระมัดระวังสิ่งที่เป็นอันต
