งฤดูใบไม้ร่วงพวกเขาจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ แต่ครั้งนี้มันกลับแห้งแล้งไปเสียอย่างนั้น พวกเขาจะไม่รู้สึกเสียใจได้อย่างไร?
“ลุงครับ จำได้ไหมว่าที่นี่เริ่มแห้งแล้งตั้งแต่เมื่อไหร่?” ชายสวมหมวกที่เดินเข้าไปหาชาวนาเฒ่าคนหนึ่ง แล้วถามอย่างสุภาพ
“ประมาณสิบวันก่อน หลังจากลูกชายตัวแสบของผมตัดสินใจไปว่ายน้ำต้นน้ำนั่นแหละ ผมบอกมันแล้วว่าอย่าไปว่ายตรงนั้น แล้วดูสิ พืชผลของเราก็เลยดูดน้ำสกปรกของมันเข้าไป… โอ้ หลังจากพวกมันไปที่ลำธาร พวกมันก็กลับมาบอกผมว่าน้ำในบ่อลดลงไปเยอะมาก ไม่พอให้ว่ายน้ำด้วยซ้ำ ผมว่าน้ำมันหายไปเหมือนมีเวทมนตร์ตั้งแต่วันนั้นแหละ” ชาวนาสวมเสื้อกล้ามสกปรกตอบ
“โอ้ ขอบคุณครับ ผมจะลองไปดู” ชายสวมหมวกกล่าว
ชายสวมหมวกเดินไปทางลำธารที่แห้งเหือดตามคำบอกของชาวนาเฒ่า มุ่งหน้าขึ้นไปทางต้นน้ำ
ตอนนี้ฉันเพิ่งจะรู้ตัวว่า ถ้าตามคนคนนั้นเข้าไปในพื้นที่รกร้างแบบนี้ ฉันอาจจะถูกจับได้ง่ายๆ
หลังจากรออยู่พักหนึ่ง ฉันก็วิ่งเข้าไปหาชาวนาเฒ่าที่คุยกับชายสวมหมวกเมื่อครู่
‘แสดงว่าเขาตามลำธารขึ้นไปต้นน้ำสินะ…’ ฉันพยักหน้ากับตัวเองเงียบๆ
“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง เรารีบตามเขาไปเถอะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างๆ อย่างเงียบๆ
ฉันตกใจ หันหน้าไปมอง ก็พบว่าเป็นอาจารย์ถังเยว่!
ให้ตายสิ คิดว่ามีเวทมนตร์เงาแล้วเจ๋งมากรึไง? ไม่ต้องน่ากลัวขนาดนี้ก็ได้นะ โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย!
“คนคนนั้นดูเหมือนเขาก็กำลังหาเหตุผลที่ลำธ
