อุ้มร่างเล็กๆ ของซินเซียไว้ในอ้อมแขน หวังว่าเปลวไฟจะช่วยให้เย่ซินเซียที่แข็งตัวตื่นขึ้นมาได้
ความร้อนถ่ายเทอย่างต่อเนื่อง ขจัดน้ำค้างแข็งที่พยายามจะเอาชีวิตเด็กสาวไปอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของเธอเริ่มอุ่นขึ้นอย่างช้าๆ
ลมหายใจที่เกือบจะหยุดนิ่งของเธอก็เริ่มตามมา
ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้น ร่างกายที่อบอุ่นมากกำลังกอดเธอไว้แน่น เย่ซินเซียรู้สึกว่าความอบอุ่นนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่ก็รู้สึกคุ้นเคยมาก
“พี่โม่ฟ่าน?” เสียงของเย่ซินเซียอ่อนแรงมากจนแทบไม่ได้ยิน และเธอไม่เชื่อว่านั่นคือเขา
บางคนกล่าวว่าก่อนที่คนเราจะตาย พวกเขาจะเห็นภาพลวงตา เย่ซินเซียกลัวว่านี่จะเป็นแสงสุดท้ายแห่งความสุขที่เด็กสาวขายไม้ขีดไฟจะได้เห็น แต่การถูกกอดแน่นๆ รู้สึกจริงมาก
โม่ฟ่านได้ยินเสียง เขาจึงรู้ว่าเย่ซินเซียลืมตาแล้วและกำลังพูดจาเพ้อเจ้อ
ต่อหน้าภัยพิบัติ ชีวิตของทุกคนอ่อนแอมาก โม่ฟ่านเห็นเด็กสาวหลายคนตายไปแล้วในช่วงภัยพิบัตินี้ เขากลัวมากว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นกับเย่ซินเซียด้วย! ท้ายที่สุด คนอื่นมีความสามารถที่จะวิ่งหนีไปได้ แต่เธอเล่า?
โม่ฟ่านมาที่นี่อย่างไม่ลังเล เขารู้ว่าเย่ซินเซียพิการและจะต้องถูกทิ้งไว้ในที่ใดที่หนึ่งอย่างแน่นอน รอความตายอย่างหมดหนทาง
“พี่โม่ฟ่าน ฉันคิดว่า… ฉันจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว” หัวใจของเย่ซินเซียละลายไป แขนที่อ่อนนุ่มของเธอโอบกอดโม่ฟ่านแน่นอย่างไม่รู้ตัว ราวกับว่าเธอไม่เต็มใจที่จะปล
