หนาวเหน็บราวกับมีเข็มเล็กๆ นับสิบเล่มทิ่มแทงผิวหนังรู้สึกเหมือนเลือดในกายแข็งตัวจนไหลเวียนไม่ได้
เย่ซินเซี่ยหายใจช้าลงในตู้เย็นหน้าอกของเธอขยับขึ้นลงน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
ความหนาวเย็นและความง่วงงุนพันเกี่ยวกันหากเธอหลับตาลงตอนนี้เธอก็คงจะหลับไปตลอดกาล
“ถ้าฉันหลับไปตอนนี้ฉันก็จะไม่มีวันได้ลืมตาขึ้นมาอีก…”เย่ซินเซี่ยกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงบังคับให้ตัวเองตื่น
หนูลิงตาโตยักษ์สองตัวนั้นดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะไปไหนเสียงของพวกมันยังคงดังอยู่ไม่ไกลจากที่เย่ซินเซี่ยซ่อนตัว
เย่ซินเซี่ยเองก็ไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหนสำหรับเธอแล้วการแข็งตายในตู้เย็นยังดีกว่าการกลายเป็นอาหารของหนูลิงตาโตยักษ์
เมื่ออากาศเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆเย่ซินเซี่ยพยายามปรับการหายใจให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้จิตใจของเธออดไม่ได้ที่จะล่องลอยไปในความทรงจำดีๆ
——
ครืด~~ ฟ่อ~ปัง! ปังงงง!
รอยบุบลึกหลายรอยปรากฏขึ้นบนประตูเหล็กของห้องควบคุมเสียงกรงเล็บของอสูรทมิฬขูดขีดประตูนั้นดังชัดเจน
อสูรทมิฬเหล่านี้เชื่อฟังคำสั่งของนายมันมากพวกมันรู้ว่าโม่ฟ่านซ่อนตัวอยู่ที่นี่และหากพวกมันไม่ได้ฉีกร่างของโม่ฟ่านออกเป็นสองท่อนด้วยตัวเองพวกมันก็จะไม่ยอมจากไปอย่างแน่นอน
กรงเล็บอันแหลมคมของพวกมันค่อยๆ ฉีกและทำลายประตูเหล็กทำให้เกิดรอยแตกขึ้นทันทีที่รอยแตกปรากฏขึ้นกระบวนการทำลายประตูก็ยิ่งง่ายขึ้นมากหลังจากที่อสูรทมิฬเหล่านี้ทำให้ประตูเหล็กแตกเป็นค
