ที่ด้านข้างของลานกว้าง แสงสีม่วงวาบขึ้นมาอย่างกะทันหันตามมาด้วยสายฟ้าจำนวนมากที่โอบล้อมร่างของหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวปากของมันเต็มไปด้วยเลือด
ขณะที่ร่างของหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวถูกสายฟ้าเผาไหม้จนเกรียมดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโกรธ
มันไม่สามารถขยับร่างกายได้เลยมันอยากจะใช้กรงเล็บฉีกอกมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้าแต่มันทำไม่ได้
ในที่สุด หมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวก็ล้มลงภายใต้การโจมตีเวทมนตร์ซ้ำๆตั้งแต่ต้นจนจบ มันไม่มีโอกาสแม้แต่จะสัมผัสตัวนักเวทมนตร์มนุษย์เลย
“โชคดีที่ฉันเจอเข้าและคว้าโอกาสไว้ได้”โม่ฟ่านถอนหายใจยาวขณะมองดูหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวที่ตายแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรด้วยตัวเองถ้าไม่ใช่เพราะเวทมนตร์สายฟ้าของเขาเขาก็คงถูกหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวที่แข็งแรงและทรงพลังฉีกเป็นชิ้นๆ ไปแล้วเมื่อครู่นี้ โม่ฟ่านใช้สายฟ้าฟาดเพื่อควบคุมมันก่อนจากนั้นก็เปลี่ยนไปใช้เอฟเฟกต์ระเบิดของเพลิงนรกเพื่อจัดการกับหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวที่ไม่ได้เตรียมตัว
หลังจากผ่านหุบเขาเล็กๆ นี้ไปห้างสรรพสินค้าก็อยู่ข้างหน้าเขาแล้ว
โม่ฟ่านมองหาทางที่ค่อนข้างปลอดภัยเพื่อเข้าไปใกล้ห้างสรรพสินค้า
—
ข้างห้างสรรพสินค้ามีระเบียงอยู่ที่ชั้นสิบ
บนระเบียงมีชายสองคนสวมชุดสีดำพวกเขาดูเหมือนจะไม่ถูกสัตว์อสูรพบเจอได้ง่ายๆขณะที่พวกเขากำลังสำรวจพื้นที่เมืองนี้อย่างสบายๆ
“เมื่อกี้มีแสงสีม่วงปรากฏขึ้น น่าจะเป็นนักเวทมนตร์สา
