าไม่ได้… ฮ่าๆๆๆ ดีล่ะ ข้าจะให้เจ้าเห็นว่าข้าเป็นใคร!”ชายจากวาติกันทมิฬเริ่มหัวเราะเสียงดังขณะที่เขายกมือขึ้นเพื่อค่อยๆ แกะผ้าที่พันหน้าออก
ไม่นานนัก ผ้าพันแผลที่พันรอบใบหน้าของคนผู้นี้ก็หลุดออกอย่างไรก็ตาม สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของโม่ฟ่านคือใบหน้าที่ดูน่ากลัวเล็กน้อย
ผิวหนังด้านซ้ายของใบหน้าดูเหมือนจะเน่าเปื่อยรู้สึกเหมือนถูกกรดบางชนิดละลายลูกตาซ้ายของเขาไม่มีผิวหนังปกคลุมเบ้าตาทำให้มันดูใหญ่และน่ากลัวมาก
แต่ใบหน้าด้านขวา โม่ฟ่านเคยเห็นมาก่อนเพียงแต่โม่ฟ่านไม่เคยคิดว่าคนผู้นี้จะเป็นคนจากวาติกันทมิฬจริงๆ!
“ตอนนี้จำข้าได้หรือยัง?”ชายจากวาติกันทมิฬเอียงใบหน้าไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อให้โม่ฟ่านเห็นใบหน้าด้านขวาของเขาได้ทั้งหมดใบหน้าที่ค่อนข้างแข็งทื่อยังคงรอยยิ้มที่แปลกประหลาด
“อ้อ เป็นเจ้านี่เองนี่คือหน้ากากใหม่ของเจ้าที่ทำไว้เพื่อหลอกเด็กเล็กๆ หรือ?ดูไม่เลวเลยนะ”โม่ฟ่านรู้สึกตกใจอย่างไรก็ตาม ปากของเขาไม่ได้แสดงอาการนั้นขณะที่เขาเยาะเย้ยเขาโดยตรง
“หุบปาก!!”ใบหน้าสองข้างที่ไม่เข้ากันของชายวาติกันทมิฬบิดเบี้ยวทันทีเขาหันใบหน้าอีกด้านที่น่าเกลียดน่ากลัวมาอย่างดุร้ายเขาแบกรับความเกลียดชังและความโกรธมหาศาลต่อโม่ฟ่านปรารถนาที่จะถลกหนังโม่ฟ่านทั้งเป็นและกินมันโดยตรง!
“มีโอกาสได้เป็นคุณชายที่ดีของตระกูลผู้สูงศักดิ์แต่เจ้ากลับเลือกที่จะเป็นสุนัขรับใช้วาติกันทมิฬ”โม่ฟ่านตอบอย่างเย็นชา
“ใบหน้าของข้า
