นหวังในดวงตาของเธอ
“ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ…”
ริมฝีปากของหลิงเจียถูกกัดจนแตกสุดท้าย เธอทำได้เพียงขอโทษไม่หยุดหย่อนและวิ่งตามผู้คนที่จากไป
ไม่นาน ซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งหมดก็ว่างเปล่า เหลือเพียงรถเข็นที่เรียบง่ายและสะดวกสบาย และเด็กผู้หญิงที่สวมกระโปรงผ้าไหมสีเขียว…
ผู้คนจากไปแล้ว เย่ซินเซี่ยค่อยๆ ก้มศีรษะลงผมของเธอปกคลุมใบหน้า มือขาวของเธอวางอยู่บนเข่า
แม้ว่าเธอจะดูสงบนิ่งเพียงใด ความกลัวของเธอก็ยังคงเปิดเผยออกมาการที่เธอกำกระโปรงของเธอโดยไม่รู้ตัวคือภาพสะท้อนที่ดีที่สุดของสิ่งนั้น
ในใจ เธอไม่ได้โทษคนเหล่านั้นเช่นเดียวกับการที่เธอเดินไม่ได้ เธอจะโทษใครได้?
ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่
เพียงแต่ เมื่อคุณไม่รู้ถึงอันตรายเงียบๆ ที่ซุ่มซ่อนอยู่รอบตัวคุณ และคุณไม่รู้ว่าคุณจะตายเมื่อไหร่ ความรู้สึกที่ถูกโลกทอดทิ้ง ความรู้สึกไร้หนทางค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วทุกส่วนของร่างกายเธอไม่รู้ว่าจะทนทุกข์ต่อไปและรออย่างไร้หนทางแบบนี้ หรือจะจบชีวิตตัวเองเพื่อแก้ปัญหาทั้งหมดยังมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องดิ้นรนขณะที่กำลังจะตาย?
ราวกับว่าเธอได้ตัดสินใจบางอย่าง เธอก็ค่อยๆ เข็นรถเข็นของเธอช้าๆ เข้าใกล้บริเวณเครื่องครัว
เธอพยายามอย่างหนักที่จะยืนขึ้นจากรถเข็นขณะที่คว้ามีดปอกผลไม้ที่แหลมคม
เธอสามารถยืนขึ้นและเดินได้สองสามก้าวอย่างยากลำบากเพียงแต่ขาที่อ่อนแรงของเธอจะทำให้ร่างกายทั้งหมดของเธอเหนื่อยล้าอย่างรวดเร็ว
เมื่อเธอนั่
