โม่ฟ่านเหลือบมองเหออวี้ที่กำลังสะอื้นไห้ด้วยอารมณ์ที่อัดอั้น เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
เสี่ยวเค่อก็เป็นจอมเวทน้ำเช่นกัน เธอเชี่ยวชาญม่านน้ำระดับสองแล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร เหออวี้ก็ไม่ต่างจากเด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ได้เลย หากคนอื่นๆ ในหน่วยเป็นแบบนี้ ครั้งต่อไปที่เจอสัตว์อสูรก็จะมีคนตายมากขึ้น
ตอนนี้โม่ฟ่านไม่รู้ว่าจะมีกี่ชีวิตที่จะต้องสูญเสียไป เขาทำได้เพียงบังคับตัวเองให้เดินหน้าต่อไปตามเส้นทางนี้
“ในเมื่อคุณเซวียต้องการให้ผมนำหน่วยนี้ ผมก็หวังว่าทุกคนจะจำสิ่งที่ผมพูดไว้ให้ขึ้นใจ เราอาจจะไปไม่ถึงศูนย์พักพิงปลอดภัยอย่างราบรื่น แต่อย่างน้อยเราก็จะสามารถป้องกันการสูญเสียที่ไม่จำเป็นได้” โม่ฟ่านพูดกับหน่วยแนวหน้าด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะหมดกำลังใจ
หน่วยแนวหน้านี้มองว่าสัตว์อสูรเป็นเรื่องง่ายเกินไป ตัวที่เจอในการฝึกปฏิบัติเป็นแค่การซ้อม ก่อนที่หมาป่าวิญญาณจะคลุ้มคลั่ง มันไม่ได้มีเจตนาจะฆ่านักเรียน สัตว์อสูรของจริงไม่เป็นแบบนี้แน่นอน พวกมันจะใช้วิธีการทุกอย่างเพื่อฆ่ามนุษย์ แม้จะรู้ว่าตัวเองจะต้องตาย พวกมันก็จะยังใช้แรงเฮือกสุดท้ายลากอีกคนลงไปด้วย สัตว์อสูรอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่พวกมันฆ่ากันเอง พวกมันเข้าใจเทคนิคการฆ่าผู้อื่นเป็นอย่างดี
“สัตว์อสูรหลักๆ ที่เราจะต้องเผชิญมีสองชนิดคือ หนูลิงตาโต และหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียว หนูลิงตาโตถือว่ารับมือได้ง่ายกว่า ตัวที่น
