นมีนักเรียนจำนวนมากที่ยังไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ได้อย่างสมบูรณ์พวกเขาบอกว่าพวกเขามีความสามารถในการต่อสู้เทียบเท่าจอมเวทหนึ่งพันห้าร้อยคนแต่ความจริงแล้วมีเพียงไม่กี่ร้อยคนเท่านั้นที่สามารถเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรได้และนั่นรวมถึงผู้ที่ไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ได้เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร
ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปในห้องเรียน เซวียะ มู่เซิงก็ชนเข้ากับนักเรียนที่คุ้นเคยคนหนึ่งและดีใจอย่างยิ่งกับโชคดีที่ไม่คาดคิด“โม่ฟาน ทำไมถึงเป็นนาย?!”
“ฉันหนีออกมาจากห้องขังของบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดิน แล้วโรงเรียนก็อยู่ใกล้ๆ พอดี”“รีบอพยพไปที่ที่หลบภัยกันเถอะ ไม่อย่างนั้นจะมีคนตายมากกว่านี้”“จากน้ำเสียงของรองหัวหน้าหน่วยพิทักษ์บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดิน ส่วนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การรุกรานของสัตว์อสูร” โม่ฟานหอบหายใจขณะตอบเซวียะ มู่เซิง
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ตอนนี้เรากำลังเตรียมตัวจะออกไป” เซวียะ มู่เซิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
“ดีแล้ว เรื่องนี้ไม่ควรล่าช้า เรารีบออกจากที่นี่กันเถอะ…”“ฉันเพิ่งมาจากสวนฉีซาน ฉันเห็นหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวจำนวนมากอยู่หลังเขาของเรา”“ไม่รู้ว่าพวกมันโผล่มาจากไหน” โม่ฟานกล่าว
“จริงเหรอ ถ้าอย่างนั้นเราต้องอพยพให้เร็วกว่านี้อีก!” เซวียะ มู่เซิงตกตะลึง
จากมุมมองของโม่ฟาน ส่วนที่น่ากลัวที่สุดของสถานการณ์ปัจจุบันไม่ได้ง่ายแค่สัตว์อสูรนับพันตัวบุกเมืองป๋อจากตำแหน่งเดิมของโม่ฟาน เขาสามารถมองเห็นไ
