ถ้าเมืองป๋อสามารถรอดพ้นจากภัยพิบัตินี้ไปได้ ได้โปรดขอโทษหัวหน้าจ้านคง และขอโทษพานลี่จวินด้วย” เสียงของโจวจินหม่นหมองและแหบแห้ง แฝงไว้ด้วยความไม่เต็มใจ
ใบหน้าของว่านต้วนเฟิงกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความโกรธอย่างสุดซึ้ง
หลังจากพูดจบ เขาก็วางสาย ในระหว่างการสนทนา ว่านต้วนเฟิงได้ยินเสียงคำรามที่ดังอึกทึก เสียงคำรามนั้นดังราวกับอยู่ข้างหู ทำให้หัวใจของเขาสั่นรัว
ว่านต้วนเฟิงวางโทรศัพท์ในมือลงด้วยจิตใจที่สิ้นหวัง เขาหลับตาแน่น สายฝนที่เทลงมาทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด และดูเหมือนว่ามีดาบหลายเล่มกำลังแทงเข้าที่หัวใจของเขา
แม้ว่าพวกเขาจะวางสายไปแล้ว แต่ว่านต้วนเฟิงก็ยังคงจินตนาการถึงวินาทีถัดไปที่หัวหน้าหน่วยโจวจินจะส่งเสียงกรีดร้องด้วยความโศกเศร้า
เขาตายแล้ว เขาตายอย่างแน่นอน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ชัดเจนไปกว่าว่านต้วนเฟิง คนที่กำลังใช้โทรศัพท์ในสถานการณ์เช่นนั้นย่อมไม่มีทางรอดชีวิต!
“ประกาศการแจ้งเตือนระดับเลือด!” ว่านต้วนเฟิงสูดหายใจลึกๆ ดวงตาของเขาไม่มีร่องรอยความเศร้าอีกต่อไป มันถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นของทหารที่ทำงานหนัก
“เลือด… การแจ้งเตือนระดับเลือด?! ท่านไม่ได้ล้อเล่นกับพวกเราใช่ไหมครับ ผู้กองว่าน?!” จอมเวทนักรบประจำตำแหน่งมีสีหน้าไม่เชื่อ
ภายใต้สายฝนที่โปรยปราย เหล่าจอมเวทนักรบที่เฝ้าประจำตำแหน่งต่างตกตะลึง สำหรับพวกเขา การแจ้งเตือนระดับสีน้ำเงินซึ่งเป็นระดับที่สอง
