“ให้ตายสิ เจ้าแก่ มู่จัวหยุน นี่ทุ่มสุดตัวจริงๆ นายลองนับดูสิว่าบนตัวของ ยู่อัง มีอุปกรณ์เวทมนตร์กับเครื่องมือเวทมนตร์อยู่เท่าไหร่?” เติ้งไค เห็นดังนั้นถึงกับเกือบกระโดดออกจากเก้าอี้
ผู้อำนวยการจู ส่ายหน้าซ้ำๆ
เหตุผลที่นักเรียนจำนวนมากจากโรงเรียนไม่สามารถเอาชนะศิษย์ของตระกูลใหญ่ได้ ไม่ใช่แค่เพราะการบ่มเพาะของพวกเขาด้อยกว่าเล็กน้อย แต่อุปกรณ์ของพวกเขาก็สู้ไม่ได้อย่างแน่นอน
ในพิธีบรรลุนิติภาวะครั้งนี้ ใครจะรู้ว่าเจ้าแก่ มู่จัวหยุน ให้เครื่องมือเวทมนตร์และอุปกรณ์เวทมนตร์แก่ ยู่อัง ไปเท่าไหร่
แล้ว โม่ฟ่าน ล่ะ?
นอกจากโล่กระดูกเคียวที่เขาได้รับจาก จ้านคง แล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่มีอะไรอื่นอีกเลย
จะสู้ได้ยังไงกันเนี่ย!
เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้อำนวยการจู และคนอื่นๆ อีกหลายคนจากโรงเรียนก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย
“เติ้งไค ในเมื่อการประลองครั้งนี้ได้รับการอนุมัติจากท่าน เช่นนั้นท่านก็เป็นกรรมการตัดสินในครั้งนี้ได้เลย” มู่จัวหยุน ยิ้มเล็กน้อย เขากำลังรอชมละครดีๆ ที่แมวจะขย้ำหนู
เติ้งไค ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ เขาทำได้เพียงภาวนาให้ โม่ฟ่าน ในใจ
“ทั้งสองคนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในหมู่คนรุ่นใหม่ การประลองครั้งนี้มีขึ้นเพื่อกระตุ้นให้พวกเจ้าตั้งใจบ่มเพาะยิ่งขึ้น… เอาล่ะ เข้าที่!” เติ้งไค ยืนอยู่ระหว่างจอมเวทหนุ่มทั้งสองขณะที่เขาพูดด้วยเสียงที่ทุกคนได้ยิน
จากนั้น เติ้งไค ก็ค่อยๆ ถอยหลังไปสองสามก้าว แต่เขาก็ยังไม่ได
