ผมยังอยากเดินเล่นในเมืองใหญ่ๆ อยู่” โม่ฟานปฏิเสธ
“เมืองใหญ่มีอะไรดี? คอนกรีตเสริมเหล็ก ไอเสียรถยนต์ และกลิ่นเหม็นเน่า มันจะดีกว่าป้อมปราการใหญ่ของเราที่มีทิวทัศน์สวยงาม มีเสียงนกร้องและดอกไม้หอมๆ ได้ยังไง ถ้าไม่พอใจอาหาร ก็ออกไปล่าสัตว์อสูรมาสักสองสามตัวกลับมากินที่บ้านได้ อิสระแค่ไหนล่ะ?” จ้านคงพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ยังไงผมก็ไม่สมัครครับ” โม่ฟานพูดอย่างมั่นใจ
“เอาล่ะๆ ไอ้หนูนี่มันดื้อจริงๆ ถ้าแกพยักหน้าวันนี้ หัวหน้าครูฝึกคนนี้จะช่วยแกจัดการเรื่องใหญ่ๆ ในอนาคตแน่นอน ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะไม่สนใจแม้ว่าแกจะโดนไอ้หยู่อังนั่นซ้อมปางตายก็ตาม” จ้านคงเริ่มโมโห
ด้วยชื่อเสียงของจ้านคง เขาสามารถดึงดูดจอมเวทหนุ่มๆ คนไหนก็ได้ที่เขาต้องการ เพราะทุกคนต่างก็อ้อนวอนให้เขารับเข้าสังกัด แต่ไอ้เด็กนี่กลับไม่สนใจเขาเลย!
ขณะที่โม่ฟานกำลังจะเดินจากไป จ้านคงก็กดนิ้วลงบนไหล่ของโม่ฟาน
“หัวหน้าครูฝึก หมายความว่าไงครับ? จะบังคับให้ผมเข้าร่วมเหรอ?” โม่ฟานถามอย่างงุนงง
ในตอนนี้ จ้านคงได้เก็บท่าทางลุงที่ดูหยาบคายแต่หล่อเหล่านั้นไปแล้ว ระหว่างคิ้วของเขาแสดงถึงความจริงจังเล็กน้อยขณะที่เขากระซิบว่า “ไม่เข้าร่วมทีมฉันก็ได้ แต่ช่วยฉันเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไรครับ?” โม่ฟานงง
“ตอนที่แกสู้กับไอ้เด็กหยู่อังนั่น ให้ระวังตัวไว้”
“ผมไม่เข้าใจ” ก่อนที่โม่ฟานจะถามต่อ ชายหญิงวัยกลางคนสองคนที่ดูสำคัญก็เดินเข้
