“ไม่จำเป็นหรอกแกกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ใครจะไปอยู่บ้านหลังนั้นล่ะให้ซินเซี่ยไปอยู่กับน้าเล็กของแกดีกว่าพวกผู้ชายอย่างเราดูแลเธอได้ลำบากพ่อให้เงินน้าเล็กแกทุกเดือน…พูดถึงเรื่องนี้ การ์ดที่แกให้พ่อมามีเงินอยู่ประมาณแสนกว่าๆบวกกับเงินที่พ่อเก็บได้จากการวิ่งเต้นไปทั่วอีกประมาณแปดหมื่นรวมๆ แล้วก็สองแสนพอจะซื้ออุปกรณ์เวทมนตร์ได้สักชิ้นใช่ไหมพ่อได้ยินมาว่าของสิ่งนั้นสำคัญมากสำหรับจอมเวท”โม่เจียซิงพูดต่อ
“ผมมีอุปกรณ์เวทมนตร์แล้วครับ!”
“โอ้ โอ้! พ่อเกือบลืมไปเลยแกได้เครื่องมือเวทมนตร์มาจากจ้านคงนี่นาเอาจริงนะ แกนี่ทำให้พ่อหน้าบานจริงๆพ่อไม่รู้ว่าได้ยินพวกนักล่ารุ่นเก่าในฐานที่มั่นพูดถึงเรื่องนั้นกี่ครั้งแล้ว!”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของโม่เจียซิงก็เปล่งปลั่งอย่างยิ่งเขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ามันผ่านมาปีหนึ่งแล้ว
“พรุ่งนี้ผมจะไปคฤหาสน์ตระกูลมู่เพื่อประลองเวทมนตร์กับคนที่ชื่ออวี้อังครับ”โม่ฟ่านพูดกับพ่ออย่างจริงใจ
“พ่อรู้ พ่อรู้พ่อขอร้องผู้ใหญ่บางคนในตระกูลมู่ให้บอกอวี้อังว่าให้ผ่อนปรนกับแกหน่อยยังไงซะ แกก็แค่ไปให้โชคในพิธีบรรลุนิติภาวะของเขาการที่ได้แสดงฝีมือต่อหน้าผู้มีอำนาจและผู้มีอิทธิพลมากมายในเมืองป๋อก็เป็นโอกาสที่หายากมากสำหรับแกแล้วพูดถึงเรื่องนี้ พ่อสงสัยว่าแกคิดวิธีที่โดดเด่นแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงตอนนั้น…ยังไงก็ตาม อย่าไปทำให้ท่านมู่ขุ่นเคืองอีกนะเขายังไม่พอใจเรื่องระหว่างแกกับมู่
