นั่น
เก้าหมื่นกว่าคนที่เหลือ ล้วนแต่ได้หลับใหลอยู่ที่นี่ชั่วนิรันดร์
นั่นล้วนแต่เป็นทหารที่นางฝึกฝนขึ้นมาทีละคนๆ!
และสุสานที่กว้างใหญ่นั้น ไกลเกินกว่าเก้าหมื่น ยังมีกองทัพที่พี่สามและพี่หกของนางนำทัพ ก็ล้วนแต่ถูกฝังอยู่ที่นี่ มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา
ถึงแม้จะเป็นเซียวเฟิ่งอู่ที่ชาชินไปนานแล้ว ณ เวลานี้ขอบตาก็อดไม่ได้ที่จะแดงขึ้นเล็กน้อย
นางอดกลั้นอารมณ์ สูดหายใจเข้าลึกๆ กล่าวเสียงดัง “ข้าขอประกาศ กองทัพโลหิตสังหาร วันนี้ออกเดินทาง กลับบ้าน!!”
คำว่า “กลับบ้าน” สองคำ ล่องลอยอยู่ในหูของทหารเก้าพันหกร้อยสามสิบสองนาย ทุกคนต่างก็มีน้ำตาคลอหน่วย
“กองทัพโลหิตสังหารทั้งหมด รับบัญชา!!”
รองแม่ทัพสามนาย รวมถึงทหารกล้าทุกคน ต่างก็ตะโกนเสียงดังพร้อมกัน
พวกเขาพูดว่าทั้งหมด ก็รวมถึงดวงวิญญาณวีรชนเก้าหมื่นกว่าที่ถูกฝังไว้ พวกเขาก็จะนำดวงวิญญาณวีรชนของพวกเขากลับบ้านด้วย
ในที่สุด พวกเขาก็สามารถเหยียบย่างสู่เส้นทางกลับบ้านได้แล้ว…
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น มีรองแม่ทัพคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โค้งคำนับให้เซียวเฟิ่งอู่ แล้วถาม “ผู้บัญชาการ แล้วกำลังเสริมของพวกเราเล่าขอรับ?”
“กำลังเสริม…”
เซียวเฟิ่งอู่มองไปย
